Ҳамоно ки гӯйӣ аз зоҳири шаръ маълумаст ки ин аждарҳо бибинанд ба чашми сар , он аждарҳо ки дар миён ҷонаст дӣданӣ нест бидон ки ин аждарҳо дӣданӣаст , влкни ҳам мурда бинаду касоне ки дар ин олам бошанд набенанд ки чизро ки аз он олам бошад , ба чашми ин олам натавон дид ва ин аждарҳо , мурдаро мтмсл то ҳамчунон мебинад ки дар ин ҷаҳон мебинад влкн ту набинӣ , чунон ки хуфта , бисёр бинад ки вайро мор мегазад ва он ки дар бар вай нишаста бошад набинад ва он мори хуфтаро мавҷӯдасту ранҷи вайро ҳосил ва дар ҳақи бедор маъдӯмаст ва аз он ки бедори вайро намебинад , аз ранҷи ваии ҳеҷ чиз камтар нашавад .

همانا که گویی از ظاهر شرع معلوم است که این اژدرها ببینند به چشم سر، آن اژدرها که در میان جان است دیدنی نیست بدان که این اژدرها دیدنی است، ولکن هم مرده بیند و کسانی که در این عالم باشند نبینند که چیز را که از آن عالم باشد، به چشم این عالم نتوان دید و این اژدرها، مرده را متمثل تا همچنان می بیند که در این جهان می بیند ولکن تو نبینی، چنان که خفته، بسیار بیند که وی را مار می گزد و آن که در بر وی نشسته باشد نبیند و آن مار خفته را موجود است و رنج وی را حاصل و در حق بیدار معدوم است و از آن که بیدار وی را نمی بیند، از رنج وی هیچ چیز کمتر نشود.

Ва чун хуфта ба хоб бинад ки мори вайро мегазад , он захм душманӣаст ки бар вай зафар хоҳад ёфт ва он ранҷи рӯҳонӣ буд ва бар дил бошад , влкни мисоли он чун аз ин олам ба орият хоҳанд , Марӣ бошад ва бошад ки чун он душман бар вай зафар ёбад , гуяд , « таъбири хоб хеш бидидам » пас гуяд , « кошкӣ марои мори бгзидӣ ва ин душман бар ман коми хеши нрондӣ » ки ин азоб бар дили вай аз ончӣ ки бар тан бошад аз мори азимтар буд пас агар гӯйӣ ки ин мор маъдӯмасту ончии вайро мегазад хаёлӣаст , бидон ки ин ғалатӣ азимаст , балки он мор мавҷӯдаст .

و چون خفته به خواب بیند که مار وی را می گزد، آن زخم دشمنی است که بر وی ظفر خواهد یافت و آن رنج روحانی بود و بر دل باشد، ولکن مثال آن چون از این عالم به عاریت خواهند، ماری باشد و باشد که چون آن دشمن بر وی ظفر یابد، گوید، «تعبیر خواب خویش بدیدم» پس گوید، «کاشکی مرا مار بگزیدی و این دشمن بر من کام خویش نراندی» که این عذاب بر دل وی از آنچه که بر تن باشد از مار عظیم تر بود پس اگر گویی که این مار معدوم است و آنچه وی را می گزد خیالی است، بدان که این غلطی عظیم است، بلکه آن مار موجود است.

Ва маънии мавҷӯд « ёфта » буду маънии маъдӯм « ноёфта » бўдў ҳар чаҳ ёфта ту шуд дар хоб ва ту онро май бинӣ , он мавҷӯдаст аз ҳақи ту , агар чаҳ ҳеҷ каси дигари онро натавонад дид ва ҳарчӣ ту онро наме бинӣ , ноёфта ва номавҷӯд туаст , агарчӣ ҳамаи халқи онро май бенанд ва чун азобу сабаби азоб , ҳар ду мурдау хуфтаро ёфтааст , аз он ки дайгарӣ набинад , дар он чаҳ нуқсон ояд ?

و معنی موجود «یافته» بود و معنی معدوم «نایافته» بودو هر چه یافته تو شد در خواب و تو آن را می بینی، آن موجود است از حق تو، اگر چه هیچ کس دیگر آن را نتواند دید و هرچه تو آن را نمی بینی، نایافته و ناموجود توست، اگرچه همه خلق آن را می بینند و چون عذاب و سبب عذاب، هر دو مرده و خفته را یافته است، از آن که دیگری نبیند، در آن چه نقصان آید؟

Аммо ин ҳаст ки хуфтаи зуд бедор шавад ва аз он барраад ; пас онро хаёлӣ ном кунанд , аммо мурда дар он бимонад ки маргро охир нест , пас бо ӯ бимонад ки маргро охир нест , пас бо ӯ бимонад ва ҳамчун маҳсусоти ин олам бошад дар сабот .

اما این هست که خفته زود بیدار شود و از آن برهد؛ پس آن را خیالی نام کنند، اما مرده در آن بماند که مرگ را آخر نیست، پس با او بماند که مرگ را آخر نیست، پس با او بماند و همچون محسوسات این عالم باشد در ثبات.

Ва дар қуръон ва дар шариъат нест ки он мору каждум ва аждарҳо ки дар гӯр бошад , бад-ӣни чашми зоҳири умум халқ битавонад дид то дар олам шаҳодат бошанд , аммо агар касе ки аз ин олам давр шавад , бидон ки бхсбду ҳоли ин мурдаи вайро кашф кунанд , вайро дар миёни мор ва каждум бинаду анбёءу авлиё низ дар бедории бенанд ки ончии дигаронро дар хоб бошад , эшонро дар бедорӣ бошаду олами маҳсусот , эшонро аз мушоҳида ӣ корҳои он ҷаҳон ҳиҷоб накунад .

و در قرآن و در شریعت نیست که آن مار و کژدم و اژدرها که در گور باشد، بدین چشم ظاهر عموم خلق بتواند دید تا در عالم شهادت باشند، اما اگر کسی که از این عالم دور شود، بدان که بخسبد و حال این مرده وی را کشف کنند، وی را در میان مار و کژدم بیند و انبیاء و اولیا نیز در بیداری بینند که آنچه دیگران را در خواب باشد، ایشان را در بیداری باشد و عالم محسوسات، ایشان را از مشاهده ی کارهای آن جهان حجاب نکند.

Пас ин итноб бар он меравад ки гуруҳе аз аҳмақон , бидон миқдор ки дар гӯр нигаранд ва чизе набенанд бад-ӣни чашми зоҳир , азоби алқбрро инкор кунанд ва ин аз онаст ки роҳи Фрокори он ҷаҳон ндонанд .

پس این اطناب بر آن می رود که گروهی از احمقان، بدان مقدار که در گور نگرند و چیزی نبینند بدین چشم ظاهر، عذاب القبر را انکار کنند و این از آن است که راه فراکار آن جهان ندانند.