Ҳамоно гӯйӣ ки агар азоби алқбр аз ҷиҳати алоқа ӣ диласт ба ин олам , ҳеҷ кас аз ин холӣ набошад ки зану фарзанду молу ҷоҳро дӯст дорад , пас ҳамаро азоб алқбр хоҳад буд ва ҳеҷ кас аз ин нараҳад ҷавоб онаст ки на чунинаст ки касоне бошанд ки аз дунёи сайр шуда бошанд ва эшонро дар дунёи ҳеҷ масаррати гоҳ ва ҳеҷ осоиш ҷой намонда бошаду орзӯманд марг бошанд ва бисёре аз мусулмонон , ки дарвеш бошанд , чунин бошанд он қавм ки тавонгар бошанд низ бар ду гуруҳ май бошндгрўҳии бози он ки ин асбобро дӯст доранд , худоиро , ъзўҷл , низ дӯст доранд , эшонро низ азобӣ набӯду мисоли эшон чун касе буд ки сарое дорад ва шаҳрӣ дорад ки онро дӯст дорад , влкни раёсату салтанату кӯшки боғ аз он дӯсттар дорад , чун вайро маншури султон ба раёсати шаҳрӣ дигар расад , вайро берун шудан аз он ватани ҳеҷ ранҷ набошад ки дӯстии хонау саройу шаҳр , дар он дӯстии раёсат ки ғолибтараст , ночиз гардад ва нопидо шавад ва ҳеҷ асар бинмоанд пас анбиёу авлиёу порсиёни мусулмон агарчӣ дили эшонро ба зану фарзанду шаҳру ватан илтифотӣ бошад , чун дӯстии худо пайдо ояду лиззати инс ба ваии пайвандад , он ҳама ночиз гардаду лиззат ба марг пайдо ояд , пас эшон аз ин эмин бошанд аммо касоне ки шаҳавоти дунёро дӯсттар доранд , аз ин азоби нрҳнду бештар ин бошанд барои ин гуфт эзад , ъзўъло , «у ани мнкми алои воридҳо кони алии рбк ҳатман мқзёи сами ннҷии аллазӣнаи атқўоу назри алзолмини фӣҳо ҷсё » ин қавмро муддатӣ азоб кунанд , пас чун аҳди эшон аз дунё дароз шавад , фаромӯш кунанд лиззати дунёроу асли дӯстии худои таъолӣ ки дар дил бӯда бошад , пои дидор омадани истад ва мисли вай чун касе буд ки ваии сароеро дӯсттар дорад аз сарои дигар ё шаҳриро аз шаҳрӣ ё заниро аз зании дигар ; влкни он дигарро низ дӯст дорад , чун вайро аз дӯсттарин давр кунанд ва бидон дигари аўФтд , муддатӣ дар фироқи он ранҷур бошад , онгоҳи онро фаромӯш кунад ,у хуии фарои он дигар кунаду асли он дӯстӣ ки дар дил бӯдааст ба муддати дароз подидор ояд .

همانا گویی که اگر عذاب القبر از جهت علاقه ی دل است به این عالم، هیچ کس از این خالی نباشد که زن و فرزند و مال و جاه را دوست دارد، پس همه را عذاب القبر خواهد بود و هیچ کس از این نرهد جواب آن است که نه چنین است که کسانی باشند که از دنیا سیر شده باشند و ایشان را در دنیا هیچ مسرت گاه و هیچ آسایش جای نمانده باشد و آرزومند مرگ باشند و بسیاری از مسلمانان، که درویش باشند، چنین باشند آن قوم که توانگر باشند نیز بر دو گروه می باشندگروهی باز آن که این اسباب را دوست دارند، خدای را، عزوجل، نیز دوست دارند، ایشان را نیز عذابی نبود و مثال ایشان چون کسی بود که سرایی دارد و شهری دارد که آن را دوست دارد، ولکن ریاست و سلطنت و کوشک باغ از آن دوستتر دارد، چون وی را منشور سلطان به ریاست شهری دیگر رسد، وی را بیرون شدن از آن وطن هیچ رنج نباشد که دوستی خانه و سرای و شهر، در آن دوستی ریاست که غالبتر است، ناچیز گردد و ناپیدا شود و هیچ اثر بنماند پس انبیا و اولیا و پارسیان مسلمان اگرچه دل ایشان را به زن و فرزند و شهر و وطن التفاتی باشد، چون دوستی خدا پیدا آید و لذت انس به وی پیوندد، آن همه ناچیز گردد و لذت به مرگ پیدا آید، پس ایشان از این ایمن باشند اما کسانی که شهوات دنیا را دوستتر دارند، از این عذاب نرهند و بیشتر این باشند برای این گفت ایزد، عزوعلا، «و ان منکم الا واردها کان علی ربک حتما مقضیا ثم ننجی الذین اتقوا و نذر الظالمین فیها جثیا» این قوم را مدتی عذاب کنند، پس چون عهد ایشان از دنیا دراز شود، فراموش کنند لذت دنیا را و اصل دوستی خدای تعالی که در دل بوده باشد، پا دیدار آمدن ایستد و مثل وی چون کسی بود که وی سرایی را دوستتر دارد از سرای دیگر یا شهری را از شهری یا زنی را از زنی دیگر؛ ولکن آن دیگر را نیز دوست دارد، چون وی را از دوستترین دور کنند و بدان دیگر اوفتد، مدتی در فراق آن رنجور باشد، آنگاه آن را فراموش کند، و خوی فرا آن دیگر کند و اصل آن دوستی که در دل بوده است به مدت دراز پادیدار آید.

Аммо он касе ки худои таъолиро Аслан дӯст надорад , ваии андари он азоб бимонад ки дӯстии ваии ҳамаи бози он буд ки аз ваии бозстднд , ба чаҳ селоат аз он халос ёбад ва яке аз асбоби он ки азоби кофар мухилладаст инаст .

اما آن کسی که خدای تعالی را اصلا دوست ندارد، وی اندر آن عذاب بماند که دوستی وی همه باز آن بود که از وی بازستدند، به چه سلوت از آن خلاص یابد و یکی از اسباب آن که عذاب کافر مخلد است این است.

Ва бидон ки ҳар касе даъвӣ мекунад ки ман худоиро , ъзўҷл , дӯст дорам ё аз дунё дӯсттар дорам ва ин мазҳаби ҳама ҷаҳонаст ба забон , влкни инро маҳакӣ ва меъёрӣ ҳаст ки бидон бишносанд ва ин он буд ки ҳар ки нафасу шаҳват , вайро чизе фармоеду шаръи худои хилоф он фармоед , агар дили худро ба фармони худоӣ моилтар бинад , худ вайро дӯст медорад , чунон ки касе ки ду касро дӯст дорад ва якеро дӯсттар дорад , чун миёни эшон ихтилоф уфтад , худро ба ҷониби дӯсттар моилтар бинад ва худро бад-ӣн бишносад ки вайро дӯсттар медорад ва чун чунин набӯд , гуфт ба забони ҳеҷ суд надорад ки он гуфт дурӯғ буд .

و بدان که هر کسی دعوی می کند که من خدای را، عزوجل، دوست دارم یا از دنیا دوستتر دارم و این مذهب همه جهان است به زبان، ولکن این را محکی و معیاری هست که بدان بشناسند و این آن بود که هر که نفس و شهوت، وی را چیزی فرماید و شرع خدای خلاف آن فرماید، اگر دل خود را به فرمان خدای مایلتر بیند، خود وی را دوست می دارد، چنان که کسی که دو کس را دوست دارد و یکی را دوستتر دارد، چون میان ایشان اختلاف افتد، خود را به جانب دوستتر مایلتر بیند و خود را بدین بشناسد که وی را دوستتر می دارد و چون چنین نبود، گفت به زبان هیچ سود ندارد که آن گفت دروغ بود.

Ва барои ин гуфт расӯл ( с ) ки , « ҳамеша гӯяндагони лоолаҳи алооллаҳи худро аз азоби худоӣ , ъзўҷл , ҳимоят мекунанд то онгоҳ ки сФқаҳи дунё бар сФқаҳи дайн ихтиёр кунанд чун ин бикунанд , худоӣ , ъзўҷл , эшонро гуяд , « дурӯғ мегуяд ки гуфт лоолаҳи алооллаҳ бо зини мъомлти дурӯғ буд . »

و برای این گفت رسول (ص) که، «همیشه گویندگان لااله الاالله خود را از عذاب خدای، عزوجل، حمایت می کنند تا آنگاه که صفقه دنیا بر صفقه دین اختیار کنند چون این بکنند، خدای، عزوجل، ایشان را گوید، «دروغ میگوید که گفت لااله الاالله با زین معاملت دروغ بود.»

Пас аз ин ҷамалат бишнохтӣ ки аҳли басират , ба мшоҳдти ботини бенанд ки аз азоби алқбр кӣ хоҳад раст ва бидонанд ки бештар халқ нахоҳанд раст влкн дар муддат ва дар шиддати тафовут бисёраст , чунон ки дар ълоқти эшон бо дунёи тафовут бисёраст .

پس از این جملت بشناختی که اهل بصیرت، به مشاهدت باطن بینند که از عذاب القبر کی خواهد رست و بدانند که بیشتر خلق نخواهند رست ولکن در مدت و در شدت تفاوت بسیار است، چنان که در علاقت ایشان با دنیا تفاوت بسیار است.