Ҳамоно ки гуруҳе аз аҳмақон ва мағрурон гӯйанд ки агар азоб алқбр бошад , мо аз ин эминем ки моро ҳеҷ ълоқтӣ нест ва ҳастӣ ва нест он наздики мо якеаст ва ин даъвӣ маҳол бошад ва то нёзмоид банданд агар чунонаст ки ҳар чаҳ вайро ҳаст ҷумлаи дузди бабрад ва ҳар қабул ки вайро ҳаст ба дайгарӣ шавад аз ақрони вай ва ҳар мурӣд ки вайро бошдози ваии бигардаду вайро мазаммат кунад , аз он дрдли ваии ҳеҷ асарӣ накунад ва ҳамчунон бошад ки моли дайгарии бдзднду қабули дайгарӣ ботил шавад , онгоҳи ин даъвии ваии рост буд ва бошад ки гуяд ки ман бар ин сифатаму мағрур буд то банд заданд ва аз вай барнагарданд , банданд пас бояд ки мол аз хештан ҷудо кунад ва аз қабул бигурезад ва худро биёзмоед , онгоҳ эътимод кунад ки бисёр кас буд ки пиндошт ки вай бо зану канизаки ҳеҷ ълоқтӣ надорад , чун талоқ доду бФрўхт , оташи ишқ ки дар дили ваии пӯшида буд падедор омаду девонау сӯхтаи гашт .

همانا که گروهی از احمقان و مغروران گویند که اگر عذاب القبر باشد، ما از این ایمنیم که ما را هیچ علاقتی نیست و هستی و نیست آن نزدیک ما یکی است و این دعوی محال باشد و تا نیازماید بنداند اگر چنان است که هر چه وی را هست جمله دزد ببرد و هر قبول که وی را هست به دیگری شود از اقران وی و هر مرید که وی را باشداز وی بگردد و وی را مذمت کند، از آن دردل وی هیچ اثری نکند و همچنان باشد که مال دیگری بدزدند و قبول دیگری باطل شود، آنگاه این دعوی وی راست بود و باشد که گوید که من بر این صفتم و مغرور بود تا بند زدند و از وی برنگردند، بنداند پس باید که مال از خویشتن جدا کند و از قبول بگریزد و خود را بیازماید، آنگاه اعتماد کند که بسیار کس بود که پنداشت که وی با زن و کنیزک هیچ علاقتی ندارد، چون طلاق داد و بفروخت، آتش عشق که در دل وی پوشیده بود پدیدار آمد و دیوانه و سوخته گشت.

Пас ҳар ки хоҳад ки аз азоби алқбр руста бошад , бояд ки вайро бо дунёи ҳеҷ ълоқтӣ набӯд ало ба зарурат , чунон ки касеро ба таҳорати ҷои ҳоҷат буд , вайро дӯст дорад ба зарурат ва бихоҳад ки аз он барраад , пас бояд ки ҳирси вай ба таом ба меъдаи расонӣдан ҳамчунон буд ки бар фориғ кардани меъда аз таом , ки ҳар ду заруратасту ҳамаи корҳои дигар ҳамчунин пас агар дил аз ин алоқаи холӣ натавонад кард , бояд ки бо мувозибат бар ибодат ва бар зикри худои таъолии зикр бар дили хеш ғолиб гирданд , чунон ки ғолибтар шавад ин дӯстӣ бар дӯстии дунёу ҳуҷҷат ва бурҳон мехоҳад бар ин маънӣ ба мтобъти шариъату тақдими фармони ҳақ бар ҳавои хеш агар нафаси ваии вайро итоат дорад , бар ин маънии худ эътимод кунад ки аз азоб алқбр раст ва агарна чунин буд , тан ба азоби алқбри бунаад , магар ки афви эзад дар расад ва ӯро дар ёбад .

پس هر که خواهد که از عذاب القبر رسته باشد، باید که وی را با دنیا هیچ علاقتی نبود الا به ضرورت، چنان که کسی را به طهارت جای حاجت بود، وی را دوست دارد به ضرورت و بخواهد که از آن برهد، پس باید که حرص وی به طعام به معده رسانیدن همچنان بود که بر فارغ کردن معده از طعام، که هر دو ضرورت است و همه کارهای دیگر همچنین پس اگر دل از این علاقه خالی نتواند کرد، باید که با مواظبت بر عبادت و بر ذکر خدای تعالی ذکر بر دل خویش غالب گرداند، چنان که غالبتر شود این دوستی بر دوستی دنیا و حجت و برهان می خواهد بر این معنی به متابعت شریعت و تقدیم فرمان حق بر هوای خویش اگر نفس وی وی را اطاعت دارد، بر این معنی خود اعتماد کند که از عذاب القبر رست و اگرنه چنین بود، تن به عذاب القبر بنهد، مگر که عفو ایزد در رسد و او را در یابد.