Ин се навъ аз оташ рӯҳонӣ бишнохтӣ акнӯн бидон ки ин оташи азимтар аз он бошад ки бар колбуд буду колбудро аз дард огоҳӣ набӯд то асарӣ ба ҷон нарасад , пас дарди он колбуд ба ҷон расад ва бидон азим гардад , пас оташу дардӣ ки аз миёни ҷон берун ояд , лобуди азимтар буд ва ин оташ аз миён ҷон бархезад , аз берун дар наёяд .

این سه نوع از آتش روحانی بشناختی اکنون بدان که این آتش عظیمتر از آن باشد که بر کالبد بود و کالبد را از درد آگاهی نبود تا اثری به جان نرسد، پس درد آن کالبد به جان رسد و بدان عظیم گردد، پس آتش و دردی که از میان جان بیرون آید، لابد عظیم تر بود و این آتش از میان جان برخیزد، از بیرون در نیاید.

Ва иллати ҳамаи дардҳо аз он буд ки чизе ки муқтазии табъи вай буд , зиди вай бар вай муставле шаваду муқтазии табъи колбуд онаст ки ин таркиб бо вай бимонаду аҷзои вай муҷтамаъ бошад ва чун ба ҷароҳат аз якдигар ҷудо шавад , зиди вай падед ояд ва дардманд шавад ,у ҷароҳати як ҷойро аз якдигар ҷудо кунаду оташ дар миёни ҳамаи аҷзо дар шавад ва аз якдигар ҷудо кунад , пас аз ҳар ҷузвии дардӣ дигар ёбаду бад-ӣни сабаби дарди оташи саъбтар буд пас он чизе ки муқтазии табъи дил буд , чун зиди вай мутамаккин шавад , дарди он дар миёни ҷони азим тар бошад .

و علت همه دردها از آن بود که چیزی که مقتضی طبع وی بود، ضد وی بر وی مستولی شود و مقتضی طبع کالبد آن است که این ترکیب با وی بماند و اجزای وی مجتمع باشد و چون به جراحت از یکدیگر جدا شود، ضد وی پدید آید و دردمند شود، و جراحت یک جای را از یکدیگر جدا کند و آتش در میان همه اجزا در شود و از یکدیگر جدا کند، پس از هر جزوی دردی دیگر یابد و بدین سبب درد آتش صعبتر بود پس آن چیزی که مقتضی طبع دل بود، چون ضد وی متمکن شود، درد آن در میان جان عظیم تر باشد.

Ва муқтазии табъи дил , маърифат ҳақасту дидори вай ва чун нобенаӣ ки зид онаст аз вай мутамаккин шавад , дарди онро ниҳоят набошад ва агар на инастӣ ки дилҳо дар ин олам бемор шавад , пеш аз марги ҳам дар ин дарди нобенаии бёФтӣ , влкни чунон ки дасту пой тосидаҳ шавад ,у хидрӣ дар вай падедор ояд то агар оташ ба вай расад дар ҳол банданд , чун хидр аз ваии бишавад ва дар оташ буд , ба як роҳи дардӣ азим биёбад ҳамчунин дилҳо дар дунё тосидаҳ бошад ва ин хидр ба марги бишавад , ба як роҳи ин оташ аз миён ҷон барояд ва ин аз ҷой дигар наёяд , худ бо хештан бардааст ва дар даруни вай буд влкн чун илм алиқин надошт вайро надид , акнӯн ки айн алиқин шуд бидонаст , « клолўи тълмўни илми алиқини лтрўни алҷҳим » , ин буд .

و مقتضی طبع دل، معرفت حق است و دیدار وی و چون نابینایی که ضد آن است از وی متمکن شود، درد آن را نهایت نباشد و اگر نه این استی که دلها در این عالم بیمار شود، پیش از مرگ هم در این درد نابینایی بیافتی، ولکن چنان که دست و پای تاسیده شود، و خدری در وی پدیدار آید تا اگر آتش به وی رسد در حال بنداند، چون خدر از وی بشود و در آتش بود، به یک راه دردی عظیم بیابد همچنین دلها در دنیا تاسیده باشد و این خدر به مرگ بشود، به یک راه این آتش از میان جان برآید و این از جای دیگر نیاید، خود با خویشتن برده است و در درون وی بود ولکن چون علم الیقین نداشت وی را ندید، اکنون که عین الیقین شد بدانست، «کلالو تعلمون علم الیقین لترون الجحیم»، این بود.

Ва сабаби он ки шариъати дӯзаху биҳишти ҷисмониро шарҳу васф беш кард , он буд ки он ҳама халқ бишносанд ва фаҳм кунанд , аммо ин сухани Фроҳр ки бигӯе онро ҳақир донаду саъбӣу азимати онро дрнёбди чунон ки агар кӯдакро гӯйӣ , « чизеи биомуз ; агар нёмўзӣ , вилояту раёсати падари ту бар ту намонад ва аз он саодати даври Монӣ » ин худ фаҳм накунад ва дар дили вай азим наёяд , аммо агар гӯйӣ , « устоди гӯш ту бимолад » изоин битарсад ки он фаҳм кунад ва чунон ки гӯшмоли устод ҳақасту оташ бозмондан аз раёсати падар ҳақаст кӯдакиро ки адаб омӯзад , ҳамчунин дӯзахи ҷисмонӣ ҳақасту оташи маҳрӯми мондан аз ҷамоли ҳазрати илоҳят ҳақасту дӯзахи ҷисмонӣ дар ин дӯзахи маҳрӯми мондан , чун гӯшмолӣ беш нест дар ҷанб бозмондан аз вилояту раёсат .

و سبب آن که شریعت دوزخ و بهشت جسمانی را شرح و وصف بیش کرد، آن بود که آن همه خلق بشناسند و فهم کنند، اما این سخن فراهر که بگویی آن را حقیر داند و صعبی و عظمت آن را درنیابد چنان که اگر کودک را گویی، «چیزی بیاموز؛ اگر نیاموزی، ولایت و ریاست پدر تو بر تو نماند و از آن سعادت دور مانی» این خود فهم نکند و در دل وی عظیم نیاید، اما اگر گویی، «استاد گوش تو بمالد» ازاین بترسد که آن فهم کند و چنان که گوشمال استاد حق است و آتش بازماندن از ریاست پدر حق است کودکی را که ادب آموزد، همچنین دوزخ جسمانی حق است و آتش محروم ماندن از جمال حضرت الهیت حق است و دوزخ جسمانی در این دوزخ محروم ماندن، چون گوشمالی بیش نیست در جنب بازماندن از ولایت و ریاست.