Пас бидон ки агар касеро дасту пой мафлуҷ шавад , вай бар ҷой хеш бошад , зеро ки « вай » на даст ва пойаст ки дасту пои ваии олат вайасту ваии мустаъмал онасту чўнонкаҳи ҳақиқат « тўӣӣ , ту » на даст ва пойаст , ҳамчунин на пушту шикам ва сараст ва на ин қолаб туаст , агар ҳама мафлуҷ шавад , раво бошад ки бар ҷой бошӣу маънии марг онаст ки ҳамаи тан мафлуҷ шавад ки маънии мафлуҷии даст онаст ки тоъат ту надорад ки агар тоъат медошт , ба сифатӣ медошт ки онро « қудрат » гӯйанд ва он сифати нурӣ буд ки аз чароғи рӯҳи ҳайвонӣ ба вай мерасед , чун дар урӯқ , ки масолики он рӯҳаст , сада Эй афтод , қудрат аз вай бишуд ,у тоъат мутааззир шуд ҳамчунин ҷумлаи қолаб , ҳамаи тоъати ту ки медорад , ҳам ба воситаи рӯҳ ҳайвонӣ медорад , пас чун мизоҷи вай табоҳ шавад ва тоъат надорад , онро « марг » гӯйанд ва ту бар ҷой хеш бошӣ , агар чаҳ тоъатпазир бар ҷой хеш нест .

پس بدان که اگر کسی را دست و پای مفلوج شود، وی بر جای خویش باشد، زیرا که «وی» نه دست و پای است که دست و پای وی آلت وی است و وی مستعمل آن است و چونانکه حقیقت «توئی، تو» نه دست و پای است، همچنین نه پشت و شکم و سر است و نه این قالب تو است، اگر همه مفلوج شود، روا باشد که بر جای باشی و معنی مرگ آن است که همه تن مفلوج شود که معنی مفلوجی دست آن است که طاعت تو ندارد که اگر طاعت می داشت، به صفتی می داشت که آن را «قدرت» گویند و آن صفت نوری بود که از چراغ روح حیوانی به وی می رسید، چون در عروق، که مسالک آن روح است، سده ای افتاد، قدرت از وی بشد، و طاعت متعذر شد همچنین جمله قالب، همه طاعت تو که می دارد، هم به واسطه روح حیوانی می دارد، پس چون مزاج وی تباه شود و طاعت ندارد، آن را «مرگ» گویند و تو بر جای خویش باشی، اگر چه طاعت پذیر بر جای خویش نیست.

Ва ҳақиқати тўӣии ту ин қолаб чун бошад ? ва агар андеша кунӣ , доне ки ин аҷзоъи ту на он аҷзост ки дар кӯдакӣ бӯдааст ки он ҳама ба бухори мтҳлл шудааст ва аз ғизо ба дили бози омада , пас қолаб ҳамон нест ва ту ҳамоне пас , тўӣии ту , на бад-ӣн қолабаст , қолаб агар табоҳ шавад , гӯи табоҳи шӯи ту ҳамчунон зиндае ба зоти хеш .

و حقیقت توئی تو این قالب چون باشد؟ و اگر اندیشه کنی، دانی که این اجزاء تو نه آن اجزاست که در کودکی بوده است که آن همه به بخار متحلل شده است و از غذا به دل باز آمده، پس قالب همان نیست و تو همانی پس، توئی تو، نه بدین قالب است، قالب اگر تباه شود، گو تباه شو تو همچنان زنده ای به ذات خویش.

Аммо авсофи ту ду қисмаст , яке ба ба мушорикати қолаб , чун гуруснагӣу тишнагӣу хоб ки ин бемеъда ва беҷисм рост наёяд , ин ба марг ботил шавад ва яке он ки қолабро дар он ширкатӣ набӯд , чун маърифати ҳақи таъолӣу ҷамоли ҳазрати вай ва шодӣ бидон ин сифат зот туаст , бо ту бимонаду маънӣ « албоқӣоти алсолҳот » ин буд ва агар ба дили ин , ҷаҳл буд ба худои ъзўҷл , ин низ сифати зот туаст , бимонад ва он нобенаии рӯҳ буду тухми шақовати ту буд : « ва ман кони фии ҳзаҳи аъамӣ , Фҳўи фии алохраҳи аъамӣу азли сбило » .

اما اوصاف تو دو قسم است، یکی به به مشارکت قالب، چون گرسنگی و تشنگی و خواب که این بی معده و بی جسم راست نیاید، این به مرگ باطل شود و یکی آن که قالب را در آن شرکتی نبود، چون معرفت حق تعالی و جمال حضرت وی و شادی بدان این صفت ذات توست، با تو بماند و معنی «الباقیات الصالحات» این بود و اگر به دل این، جهل بود به خدای عزوجل، این نیز صفت ذات تو است، بماند و آن نابینایی روح بود و تخم شقاوت تو بود: « و من کان فی هذه اعمی، فهو فی الاخره اعمی و اضل سبیلا».

Пас ба ҳеҷ ҳол , ту ҳақиқат марг ндонӣ то ин ду рӯҳи бншносӣу фарқи миёни эшону таъаллуқ ба якдигар .

پس به هیچ حال، تو حقیقت مرگ ندانی تا این دو روح بنشناسی و فرق میان ایشان و تعلق به یکدیگر.