Саҳари боди сабо аз соҳати кӯй ту ме омад

سحر باد صبا از ساحت کوی تو می‌آمد

Ки бо вай бар машоми ҷони ман буи ту ме омад

که با وی بر مشام جان من بوی تو می‌آمد

Равон шуд ҷӯии хӯни тоза аз захми даруни ман

روان شد جوی خون تازه از زخم درون من

Ҳамоно буии машк аз нофи оҳӯӣ ту ме омад

همانا بوی مشک از ناف آهوی تو می‌آمد

Чу хам бода меҷӯшед мағзами дӯш аз мастӣ

چو خُمِّ باده می‌جوشید مغزم دوش از مستی

Ба ёди ман нигоҳи чашми ҷодӯӣ ту ме омад

به یاد من نگاه چشم جادوی تو می‌آمد

Дилам дар хӯн ҳаме ғалтид чун бсмл ки аз ҳрсў

دلم در خون همی‌غلتید چون بسمل که از هرسو

Бар ӯ захмии зи ёди теғи абрӯӣ ту ме омад

بر او زخمی ز یاد تیغ ابروی تو می‌آمد

Ба қасди каъба муҳаррам шуд дилами дӯш аз сари мастӣ

به قصد کعبه مُحرِم شد دلم دوش از سر مستی

Чу аз дунбол ӯ рафтам ба мшкўӣ ту ме омад

چو از دنبال او رفتم به مشکوی تو می‌آمد

зи кӯй май фурӯашонҳои ҳў бархест донистам

ز کوی می‌فروشان های‌هو برخاست دانستم

Ки бар гӯши дили мисатони ҳаёҳӯӣ ту ме омад

که بر گوش دل مستان هیاهوی تو می‌آمد

Дили девона аз ҳомӯн ба сӯй шаҳр шуд моил

دل دیوانه از هامون به سوی شهر شد مایل

Ба ёдаши гўиёи занҷири гесуӣ ту ме омад

به یادش گوییا زنجیر گیسوی تو می‌آمد