Барони серум ки чу гул баркашад зчҳраҳи ниқоб

برآن سرم که چو گُل برکشد زچهره نقاب

Қаландарона кунам хирқаи раҳни бодаи ноб

قلندرانه کنم خرقه رهن بادۀ ناب

Биор киштӣ май соқио ки дар ӣам ишқ

بیار کشتی مِی ساقیا که در یَم عشق

Ту нохудоӣ ва ман аўФтодаҳ дар гирдоб

تو ناخدایی و من اوفتاده در گرداب

На ҳеҷ манзил осоишаст домани хок

نه هیچ منزل آسایش است دامن خاک

На ҳеҷ қобил ороишаст чеҳраи об

نه هیچ قابل آرایش است چهرۀ آب

Чигуна ташна намирам ки ҳарчӣ ме нагарм

چگونه تشنه نمیرم که هرچه می نگرم

Ҷаҳон ва ҳарчӣ дар ӯ ҳаст нест ғайри сароб

جهان و هرچه در او هست نیست غیر سراب

Марои збодаҳи ишқи ту ҷуръа Эй кофӣаст

مرا زبادۀ عشق تو جرعه ای کافیست

Чаро ки хонаи мӯрӣ ба шабнамӣаст хароб

چرا که خانۀ موری به شبنمی است خراب

Дамӣ нашуд ки зи ғам хотирам биёсоед

دمی نشد که ز غم خاطرم بیاساید

Магар ба буи май лаъли фому бонги рубоб

مگر به بوی مِی لعل فام و بانگ رباب

Бар оташи ғами ҷонони дили кабобами сӯхт

بر آتش غم جانان دل کبابم سوخت

Ҳануз мечакад аз дида бар рухами хуноб

هنوز میچکد از دیده بر رُخم خوناب

Агар қалам ба кафи ишқ тунд хуаст матарс

اگر قلم به کف عشق تند خوست مترس

Ки хат маҳв кашад халқро бурузи ҳисоб

که خط محو کشد خلق را بروز حساب

Чунон ба гиряи даройам ки аз талотуми ашк

چنان به گریه درآیم که از تلاطم اشک

Ба икдгр шаканд косаи серум чу ҳубоб

به یکدگر شکند کاسۀ سرم چو حباب

Ғубори хаймаи зи кӯии ту чун тавонад кунад

غبار خیمه ز کوی تو چون تواند کند

Ки бастаи мӯии ту бар гарданаши ҳазор таноб

که بسته موی تو بر گردنش هزار طناب