эй ниҳони сохтаи рух дар ттқи пардаи ғайб

ای نهان ساخته رخ در تُتُق پردۀ غیب

Парда ҳайфаст барони чеҳра ки орӣаст зи айб

پرده حیف است برآن چهره که عاریست ز عیب

Мо зи худ бинии худ монда ба ваҳмему гумон

ما ز خود بینی خود مانده به وَهمیم و گمان

Вар на бо ҷилваи зоти ту чаҳ ҷои шаку риб

ور نه با جلوۀ ذات تو چه جای شک و ریب

Соқӣ ар бода гулгун кунад аигўнаҳ ба ҷом

ساقی ار بادۀ گلگون کند ایگونه به جام

Ба меолӯда шавад хирқаи парҳези сҳиб

به می آلوده شود خرقۀ پرهیز صهیب

Гарчи донам ки бисӯзад ҳамаи зарроти ҷаҳон

گرچه دانم که بسوزد همه ذرات جهان

Кош мншқ шудӣ аз ранги рахти пардаи ғайб

کاش مُنشق شدی از رنگ رخت پردۀ غیب