Занад чун оташи ҳасанаши забона

زند چون آتش حسنش زبانه

Ду сад хирман бисӯзад бе баҳона

دو صد خرمن بسوزد بی بهانه

Дилогар нестӣ парвона бигузар

دلا گر نیستی پروانه بگذر

Ки саркаши гашти оташро забона

که سرکش گشت آتش را زبانه

Сар ҳастӣ надорам бе ту дигар

سَر هستی ندارم بی تو دیگر

Ки бурдорам сар аз ин остона

که بردارم سَر از این آستانه

Дило дидӣ ки сад раҳ бо ту гуфтам

دلا دیدی که صد ره با تو گفتم

Хату хол батон домасту дона

خط و خال بتان دام است و دانه

Чу шамъ аз сӯхтани парвои нмикрд

چو شمع از سوختن پروا نمیکرد

Чаро шуд доманаши парвонаи хона

چرا شد دامنش پروانه خانه

Харобам кард ишқ аммо надонам

خرابم کرد عشق امّا ندانم

Дар ин вайрон наҳуфт он ганҷ ё на

در این ویران نهفت آن گنج یا نه

Марои соқии саҳаргаҳ соғарӣ дод

مرا ساقی سحرگه ساغری داد

Ки фориғи гаштам аз дарди шабона

که فارغ گشتم از دُرد شبانه

Чу моҳии мардуми чашмами ҳаросон

چو ماهی مردم چشمم هراسان

зи мавҷ ашк мегирад карона

ز موج اشک می گیرد کرانه

Биёи соқии биё то ме банушам

بیا ساقی بیا تا مِی بنوشم

Ба бонги барбату чангу чғонаҳ

به بانگ بربط و چنگ و چغانه

Яке бар каши ниқоб аз меҳри рухсор

یکی بر کش نقاب از مهر رخسار

Ки бархезад ғубор аз ин миёна

که برخیزد غبار از این میانه