То зи рӯйиш гулистон кардам нигоҳи хеш ро

تا ز رویش گلستان کردم نگاه خویش را

Худ задам оташ ба дасти худ гиёҳи хеш ро

خود زدم آتش به دست خود گیاه خویش را

Шиквае дар дили гузашт аз ҳиҷр ӯ теғам сазост

شکوه‌ای در دل گذشت از هجر او تیغم سزاست

Ҳеҷ кас чун худ намедонад гуноҳи хеш ро

هیچ‌کس چون خود نمی‌داند گناه خویش را

Ҳамчуи хоби олӯда аз корвони афтодаи давр

همچو خواب‌آلوده از کاروان افتاده دور

Дар тамошояши назар гум карда роҳи хеш ро

در تماشایش نظر گم کرده راه خویش را

намешавад маълуми сӯзи сина аз дӯди ҷигар

می‌شود معلوم سوز سینه از دود جگر

Ҳамчу машк овардаам бо худ гувоҳи хеш ро

همچو مشک آورده‌ام با خود گواه خویش را

Гуфтам аз сӯзи даруни рамзӣу дил ҳо шуд кабоб

گفتم از سوز درون رمزی و دل‌ها شد کباب

Вой агар медодам аз дили рухсати оҳи хеш ро

وای اگر می‌دادم از دل رخصت آه خویش را

Нест қудсии шоми танҳои ҷуз ӯ кас бар серум

نیست قدسی شام تنهایی جز او کس بر سرم

Чун надорам иззати бахти сиёҳи хешро ?

چون ندارم عزت بخت سیاه خویش را؟