зи рашк , боди сабо гарчи сӯхти ҷони маро

ز رشک، باد صبا گرچه سوخت جان مرا

Вале зи барг гул орост ошёни маро

ولی ز برگ گل آراست آشیان مرا

Марост ҷазбаи шавқӣ ки ҳар куҷо май Ром

مراست جذبه شوقی که هر کجا می‌رم

Ҳумо ба кӯии ту май оради устихони маро

هما به کوی تو می‌آرد استخوان مرا

Хушам ба гиряи хунин ки фарқ натавон кард

خوشم به گریه خونین که فرق نتوان کرد

Ба вақт чидани гул , аз гули ошёни маро

به وقت چیدن گل، از گل آشیان مرا

Ҳазор шукр аз он уқда ҷабин дорам

هزار شکر از آن عقده جبین دارم

Ки гоҳи шиква гиреҳ мезанад забони маро

که گاه شکوه گره می‌زند زبان مرا

Сиррии зи қиссаи ошиқи бурун наме оранд

سری ز قصه عاشق برون نمی‌آرند

Касе чаро кунад оғози достони маро

کسی چرا کند آغاز داستان مرا

Чаҳ гиряҳо ки кунад бар бизоъат кам хеш

چه گریه‌ها که کند بر بضاعت کم خویش

Чу абр ёд кунад чашм хӯн фишон маро

چو ابر یاد کند چشم خون‌فشان مرا

Хушам ки то зи сари кӯй офият рафтам

خوشم که تا ز سر کوی عافیت رفتم

Касе надида чу қудсӣ дигар нишони маро

کسی ندیده چو قدسی دگر نشان مرا