Савти булбулро шунидам нола зорӣ надошт
صوت بلبل را شنیدم ناله زاری نداشت
Осмон дар на қафас чун ман гирифторӣ надошт
آسمان در نُه قفس چون من گرفتاری نداشت
Бар дил тангам надонам офиятро дар ки баст
بر دل تنگم ندانم عافیت را در که بست
Бо вуҷӯди онкии ин вайрона деворӣ надошт
با وجود آنکه این ویرانه دیواری نداشت
Аз тамошои ту ҷузи ҳасрати насиб мо нагашт
از تماشای تو جز حسرت نصیب ما نگشت
Дидаи ҳасрати насибони бахт бедорӣ надошт
دیده حسرت نصیبان بخت بیداری نداشت
Гули фуруш аз содаи лавҳии гули сӯии бозори барад
گلفروش از سادهلوحی گل سوی بازار برد
Варна то гул буд чун булбул харидорӣ надошт
ورنه تا گل بود چون بلبل خریداری نداشت
Уқдаегар буд дар зулфаши дили ман буду бас
عقدهای گر بود در زلفش دل من بود و بس
Варна бо зулфи парешонаши гиреҳ корӣ надошт
ورنه با زلف پریشانش گره کاری نداشت
Кӣ зи ранҷ ман хабардораст аз паҳлавии дил ?
کی ز رنج من خبردارست از پهلوی دل؟
Он ки шабҳо то саҳар дар хона беморӣ надошт
آن که شبها تا سحر در خانه بیماری نداشت
Оби чашмами хешро бар қалб дарё ме занад
آب چشمم خویش را بر قلب دریا میزند
То банно шуд гиря , чун ашкам ҷгрдорӣ надошт
تا بنا شد گریه، چون اشکم جگرداری نداشت
Турраи дастори қудсиро парешон кас надид
طره دستار قدسی را پریشان کس ندید
Ҳаргизи он ноқиси ҷунуни савдоӣ саршорӣ надошт
هرگز آن ناقص جنون سودای سرشاری نداشت