Нигоҳам аз фурӯғи оризат дар чашмтар сӯзад

نگاهم از فروغ عارضت در چشم تر سوزد

зи бими гармии хуии ту оҳам дар ҷигари сӯзад

ز بیم گرمی خوی تو آهم در جگر سوزد

з кам зарфӣ буд ҳар дам кашӣдан аз ҷигари оҳӣ

ز کم‌ظرفی بود هر دم کشیدن از جگر آهی

Чароғии кӯ тиҳӣ бошад зи равғани бештари сӯзад

چراغی کو تهی باشد ز روغن بیشتر سوزد

Ба ҷонам аз маломати ӣнқадар нохун назан носеҳ

به جانم از ملامت اینقدر ناخن نزن ناصح

Ки оташро касе чандон ки корди бештари сӯзад

که آتش را کسی چندان که کارد بیشتر سوزد

Чароғи осмон нурӣ надорад барқи оҳии кӯ

چراغ آسمان نوری ندارد برق آهی کو

Буд кин на куҳани фонӯсро дар икдгри сӯзад

بود کاین نُه کهن فانوس را در یکدگر سوزد

Ба пайғомии зи васли ёр хуш будам чаҳ донистам

به پیغامی ز وصل یار خوش بودم چه دانستم

Ки аз бахти сиёҳам бар лаби қосиди хабари сӯзад

که از بخت سیاهم بر لب قاصد خبر سوزد

зи хӯн дил навиштам номаи сӯии ёр ва май тарсам

ز خون دل نوشتم نامه سوی یار و می‌ترسم

Ки хӯни дили зи гармӣ , боли мурғи нома бар сӯзад

که خون دل ز گرمی، بالِ مرغِ نامه‌بر سوزد

Чу оҳи худ саропо шуълаам қудсӣ ва май тарсам

چو آه خود سراپا شعله‌ام قدسی و می‌ترسم

Ки пайконаш мабод аз гармии хӯн дар ҷигари сӯзад

که پیکانش مباد از گرمی خون در جگر سوزد