Нишоти мо асирон аз дил андӯҳгин бошад

نشاط ما اسیران از دل اندوهگین باشد

Наме бандеми лаб аз ханда , то хотир ғамин бошад

نمی‌بندیم لب از خنده، تا خاطر غمین باشد

Ба хӯн чун худии он ғамзаро олӯда напасандам

به خون چون خودی آن غمزه را آلوده نپسندم

Ба қосиди ҷони даҳум ,гар муждаи қатлам яқин бошад

به قاصد جان دهم، گر مژده قتلم یقین باشد

Параст аз гиряи пинҳони дилам , кӯи домани саҳро ?

پرست از گریه پنهان دلم، کو دامن صحرا؟

Маро то чанд сомони ҷигар дар остин бошад ?

مرا تا چند سامان جگر در آستین باشد؟

Диламро гарчи хӯн кардӣ , хадангатро нишони гаштам

دلم را گرچه خون کردی، خدنگت را نشان گشتم

Ки пайконаши даруни синаи дилро ҷонишин бошад

که پیکانش درون سینه دل را جانشین باشد

Чаҳ ҳосили зин ки доман аз асирон дар наме чинӣ

چه حاصل زین که دامن از اسیران در نمی‌چینی

Асириро ки банди даст , чин остин бошад

اسیری را که بند دست، چین آستین باشد

Ба сад ҳасрат чу меРом бар сари роҳаш , мшўиидм

به صد حسرت چو میرم بر سر راهش، مشوییدم

Ки гирди интизорам то қиёмат бар ҷабин бошад

که گرد انتظارم تا قیامت بر جبین باشد

Мудоро гар кунад бо хасми калакам , гӯ машав эмин

مدارا گر کند با خصم کلکم، گو مشو ایمن

Забони шамъ агар чарбаст , аммо оташин бошад

زبان شمع اگر چرب است، اما آتشین باشد

Макаши гӯи осмони заҳмати паии беҳбуди аҳволам

مکش گو آسمان زحمت پی بهبود احوالم

Чаҳ суд аз тарбияти онро ки бахти бад қарин бошад

چه سود از تربیت آن را که بخت بد قرین باشد

Ба ишқ аз носипосиҳои дил бар хеш май ларзам

به عشق از ناسپاسی‌های دل بر خویش می‌لرزم

Кигар чун ғунча хӯн гардад , ҳамон андӯҳгин бошад

که گر چون غنچه خون گردد، همان اندوهگین باشد

Ба фикри офияти авқоти худ зойеъ макун қудсӣ

به فکر عافیت اوقات خود ضایع مکن قدسی

Чу сайёдӣ ки баҳри сайди лоғар дар камӣн бошад

چو صیادی که بهر صید لاغر در کمین باشد