Дода ишқами бода нобе ки май сӯзади маро

داده عشقم باده نابی که می‌سوزد مرا

Хӯрдаам аз ҷоми Хизри обӣ ки май сӯзади маро

خورده‌ام از جام خضر آبی که می‌سوزد مرا

Шаби фиғонами рафта буд аз ёди мутриби субҳи дам

شب فغانم رفته بود از یاد مطرب صبح‌دم

Зад ба тори чанги мизробӣ ки май сӯзади маро

زد به تار چنگ مضرابی که می‌سوزد مرا

Тоза ошиқ гаштаам чашмами зи хӯни дил пар аст

تازه عاشق گشته‌ام چشمم ز خون دل پر است

Боз дар ҷӯ кардаам обӣ ки май сӯзади маро

باز در جو کرده‌ام آبی که می‌سوزد مرا

Қиблаи бтхонаҳро гӯйанд абрӯӣ бут аст

قبله بتخانه را گویند ابروی بت است

Дар намоз инаст миҳробӣ ки май сӯзади маро

در نماز این است محرابی که می‌سوزد مرا

Шуд муқӣми гӯшаи вайронае бар ёди дӯст

شد مقیم گوشه ویرانه‌ای بر یاد دوست

Ёфт қудсии ганҷи ноёбӣ ки май сӯзади маро

یافت قدسی گنج نایابی که می‌سوزد مرا