зи дилҳо дард дил бардоштан ҳам олимӣ дорад

ز دلها درد دل برداشتن هم عالمی دارد

Ба болои ғами ман рези гӯи ҳаркас ғамӣ дорад

به بالای غم من ریز گو هرکس غمی دارد

Табиӣ нест бо мардум , тавозуъҳои май хорон

طبیعی نیست با مردم، تواضعهای می‌خواران

Мулоим май намояди хор то андак наме дорад

ملایم می‌نماید خار تا اندک نمی دارد

Ман аз танҳои худгар занами фарёд , маъзӯрам

من از تنهایی خود گر زنم فریاد، معذورم

Чаро нолон буд булбул ки чун гул ҳамдамӣ дорад

چرا نالان بود بلبل که چون گل همدمی دارد

Рикоби он савори охир ба дастам хоҳад афтодан

رکاب آن سوار آخر به دستم خواهد افتادن

Ним навмеди ман ҳам ,гар сулаймон хотамӣ дорад

نیم نومید من هم، گر سلیمان خاتمی دارد

Мусӣбати дидаи паҳлавӣ трбнокон надорад ҷо

مصیبت دیده پهلوی طربناکان ندارد جا

Биёи гӯ дар саф мо бош ҳар кӯ мотамӣ дорад

بیا گو در صف ما باش هر کو ماتمی دارد

зи чӯби хушк , хубон метарошанд ошнои қудсӣ

ز چوب خشک، خوبان می‌تراشند آشنا قدسی

Нигар чун зулфашон аз шона ҳар сӯ муҳаррамӣ дорад

نگر چون زلفشان از شانه هر سو محرمی دارد