Олимӣ бар хеш болидам чу аз ман ёд кард

عالمی بر خویش بالیدم چو از من یاد کرد

Бандаам то кард , гӯйии бандае озод кард

بنده‌ام تا کرد، گویی بنده‌ای آزاد کرد

Сайди моро эҳтиёҷи заҳмат сайёд нест

صید ما را احتیاج زحمت صیاد نیست

Хӯни гарм аз дил равон шуд чун зи теғаш ёд кард

خون گرم از دل روان شد چون ز تیغش یاد کرد

Расми маъмурии ҳамин дар кӯча сайласту бас

رسم معموری همین در کوچه سیل است و بس

Оқибати ашкам ба коми ин шаҳрро обод кард

عاقبت اشکم به کام این شهر را آباد کرد

Ҳарфи марҳам дар миён оварад бо захмами табиб

حرف مرهم در میان آورد با زخمم طبیب

Нӯки мижгонро хаёли дашна фӯлод кард

نوک مژگان را خیال دشنه فولاد کرد

Муддаиро баҳрае чун аз ҳунармандӣ набӯд

مدعی را بهره‌ای چون از هنرمندی نبود

Ҳарфи айби дигаронро ҷузв истеъдод кард

حرف عیب دیگران را جزو استعداد کرد

Бар сари бидодгар , бедод ояд оқибат

بر سر بیدادگر، بیداد آید عاقبت

Теша кӣ бо бесутун кард ончӣ бо Фарҳод кард

تیشه کی با بیستون کرد آنچه با فرهاد کرد

Сӯии маҷнӯн ,гар на имшаби ноқаи раҳ гум карда буд

سوی مجنون، گر نه امشب ناقه ره گم کرده بود

Маҳмили Лайлӣ чаро беш аз ҷарас фарёд кард

محمل لیلی چرا بیش از جرس فریاد کرد

Нохунӣ аз шона дар зулфи ту бар доғаш нахурд

ناخنی از شانه در زلف تو بر داغش نخورد

Дил ба ин умед , умрии такя бар шамшод кард

دل به این امید، عمری تکیه بر شمشاد کرد

Қудсии он хиштӣ ки ман зодами зи модар бар сараш

قدسی آن خشتی که من زادم ز مادر بر سرش

Ишқи онро барад ҳарҷо , хонае бунёд кард

عشق آن را برد هرجا، خانه‌ای بنیاد کرد