Чашмӣ ки бо ғубор дарат ошно шавад

چشمی که با غبار درت آشنا شود

Дигар чу нақши по , кӣ азин дар ҷудо шавад ?

دیگر چو نقش پا، کی ازین در جدا شود؟

Бар лаб шикаста мегузарад ҳарф тавба ам

بر لب شکسته می‌گذرد حرف توبه‌ام

Чун кӯдакӣ ки нав ба сухан ошно шавад

چون کودکی که نو به سخن آشنا شود

Он толеъам куҷост ки уфтад ба кори ман

آن طالعم کجاست که افتد به کار من

Ҳар уқдае ки аз сари зулфи ту во шавад

هر عقده‌ای که از سر زلف تو وا شود

Чун субҳ , ёбад аз нафасаши нур , олимӣ

چون صبح، یابد از نفسش نور، عالمی

Ҳар зарраро ки меҳри ту дар сина ҷо шавад

هر ذره را که مهر تو در سینه جا شود

Кӣ меравад хаёли ту аз дидаам бурун

کی می‌رود خیال تو از دیده‌ام برون

Дар хок , устихонам агар тўтё шавад

در خاک، استخوانم اگر توتیا شود

Дасти умед , боз надорам зи доманат

دست امید، باز ندارم ز دامنت

Пероҳани умед , марогар қабо шавад

پیراهن امید، مرا گر قبا شود

Ҳар серумае ки он на зи хок дарат буд

هر سرمه‌ای که آن نه ز خاک درت بود

Дар дида ҷо надорад агар тўтё шавад

در دیده جا ندارد اگر توتیا شود

Зинҳори Фрдбош , ки хорӣ наме кашад

زنهار فردباش، که خواری نمی‌کشد

Ҳар қатра каз муҳӣт , чу гавҳар ҷудо шавад

هر قطره کز محیط، چو گوهر جدا شود

Ҳар дам ба ёди тири ту оҳии зи дили кашам

هر دم به یاد تیر تو آهی ز دل کشم

То ҷои тири ту ба дили танг во шавад

تا جای تیر تو به دل تنگ وا شود

Аз бетаъаллуқӣ чаҳ аҷаби об дида ам

از بی‌تعلقی چه عجب آب دیده‌ام

Гар қатраи қатра чун гавҳар аз ҳам ҷудо шавад

گر قطره‌قطره چون گوهر از هم جدا شود

Бахти сиёҳ , бар сари қудсии зи Ямани ишқ

بخت سیاه، بر سر قدسی ز یمن عشق

Шояд ки рашки сояи бол ҳумо шавад

شاید که رشک سایه بال هما شود