Мабодои коми ҷон аз айш , то ком аз ?илам гирад

مبادا کام جان از عیش، تا کام از الم گیرد

Фусуни офият бар дил махон , то ху ба ғам гирад

فسون عافیت بر دل مخوان، تا خو به غم گیرد

Буруни ои нимшб аз хона , то олам шавад равшан

برون آ نیمشب از خانه، تا عالم شود روشن

Касе то кӣ суроғи офтоб аз субҳдам гирад ?

کسی تا کی سراغ آفتاب از صبحدم گیرد؟

Ҷафо хоҳад ки аз табъи ту ойин ҷафо ҷӯяд

جفا خواهد که از طبع تو آیین جفا جوید

Ситам хоҳад ки аз хуии ту таълим ситам гирад

ستم خواهد که از خوی تو تعلیم ستم گیرد

намедонам ки кард ин роҳ , сар , донам ки ҳар гомӣ

نمی‌دانم که کرد این راه، سر، دانم که هر گامی

зи шавқи захми хорам , дидаи пешӣ бар қадам гирад

ز شوق زخم خارم، دیده پیشی بر قدم گیرد

Нуҳум бар нақши пои хеши доими дида дар кӯяш

نهم بر نقش پای خویش دایم دیده در کویش

Ки шояд рафтаи рафта дидаам ҷой қадам гирад

که شاید رفته‌رفته دیده‌ام جای قدم گیرد

Буд кӯтоҳ аз домони мастии дасти равшандил

بود کوتاه از دامان مستی دست روشندل

برارد аз дили худ занг , чун ойӣна нам гирад

برآرد از دل خود زنگ، چون آیینه نم گیرد