То парда аз рахт ба кашӣдан наме расад

تا پرده از رخت به کشیدن نمی‌رسد

Субҳи нишоти мо ба дамӣдан наме расад

صبح نشاط ما به دمیدن نمی‌رسد

Дар боғ , дасти боди хазони бас ки шуд дароз

در باغ، دست باد خزان بس که شد دراز

Домони гули зи шох , ба чидан наме расад

دامان گل ز شاخ، به چیدن نمی‌رسد

Ғавғои мо баланду зи кӯтоҳи фитратӣ

غوغای ما بلند و ز کوتاه فطرتی

То боми осмон ба паридан наме расад

تا بام آسمان به پریدن نمی‌رسد

Шодами зи лоғарӣ , ки чу бсмл кунад маро

شادم ز لاغری، که چو بسمل کند مرا

Хӯнами зи ханҷараш ба чакидан наме расад

خونم ز خنجرش به چکیدن نمی‌رسد

Эмин буд зи чашми бидонадяш , он парӣ

ایمن بود ز چشم بداندیش، آن پری

Чашми бад аз пайаш ба паридан наме расад

چشم بد از پی‌اش به پریدن نمی‌رسد

{и баёзи }

{بیاض}

Аз гиря , кори дида ба дидан наме расад

از گریه، کار دیده به دیدن نمی‌رسد

Розӣ ба дода бош , ки малик қаноат аст

راضی به داده باش، که ملک قناعت است

Ҷое ки обрӯ ба чакидан наме расад

جایی که آبرو به چکیدن نمی‌رسد

Тангаст бас ки айши ҳарифони анҷуман

تنگ است بس که عیش حریفان انجمن

Хӯн аз лаби қадаҳ ба макидан наме расад

خون از لب قدح به مکیدن نمی‌رسد

Шавқи либоси каъба чу урён кунад маро

شوق لباس کعبه چو عریان کند مرا

Завқӣ ба завқи роҳ баридан наме расад

ذوقی به ذوق راه بریدن نمی‌رسد

Ширин намешавад лаб умедворӣ ам

شیرین نمی‌شود لب امیدواری‌ام

Шаҳди умеди ман ба чашедан наме расад

شهد امید من به چشیدن نمی‌رسد

Ҷузи бихўдӣ насиб надорад сиришки ман

جز بیخودی نصیب ندارد سرشک من

Симобро ба ғайр тапидан наме расад

سیماب را به غیر تپیدن نمی‌رسد

Аъзои ман зи кор чунон шуд , ки пеши дӯст

اعضای من ز کار چنان شد، که پیش دوست

Ангушти ҳайратам ба гузидан наме расад

انگشت حیرتم به گزیدن نمی‌رسد

Аз нолаам ки гӯши ҷаҳонӣ азон караст

از ناله‌ام که گوش جهانی ازان کرست

Дар ҳайратам , ки чун ба шунидан намерасад ?

در حیرتم، که چون به شنیدن نمی‌رسد؟

Қудсӣ чу ғунчаи тнгдлм , зонка ҳамчуи гул

قدسی چو غنچه تنگدلم، زانکه همچو گل

Ҷайбами зи порагӣ ба даридан наме расад

جیبم ز پارگی به دریدن نمی‌رسد