Бо ман , ғамати зи меҳр , дуе дар миён надид
با من، غمت ز مهر، دویی در میان ندید
Каси шуъларо ба хори чунин меҳрбон надид
کس شعله را به خار چنین مهربان ندید
Ёди чамани зи хотири мурғ асир рафт
یاد چمن ز خاطر مرغ اسیر رفت
Чун дилнишинии қафас аз ошён надид
چون دلنشینی قفس از آشیان ندید
То буд , рӯзгор ба афсурдагӣ гузошт
تا بود، روزگار به افسردگی گذاشت
Каси ранги ханда бар лаби ин бӯстон надид
کس رنگ خنده بر لب این بوستان ندید
Гардид чун хаёлу зи дилҳо хабар гирифт
گردید چون خیال و ز دلها خبر گرفت
Тири турои дамӣ ки дилам дар камон надид
تیر ترا دمی که دلم در کمان ندید
Кӣ аз дилами зи даъвӣ пайкон кашид даст ?
کی از دلم ز دعوی پیکان کشید دست؟
То синаи пои тири туро дар миён надид
تا سینه پای تیر ترا در میان ندید
Гӯи дидаи марои паии абрӯӣ ӯ бибин
گو دیده مرا پی ابروی او ببین
Он кас ки баҳрро паии киштӣ равон надид
آنکس که بحر را پی کشتی روان ندید
Як раҳи зи чеҳра парда барафкан худоӣ ро
یک ره ز چهره پرده برافکن خدای را
Ойӣнаи кас ҳамеша дар ойӣна дон надид
آیینه کس همیشه در آیینهدان ندید
Рафтӣ ба боғу зинда ҷовид шуд чаман
رفتی به باغ و زنده جاوید شد چمن
Дид аз ту боғ , ончии зи об равон надид
دید از تو باغ، آنچه ز آب روان ندید
Ҳаргиз нахурд доғи дилами оби нохунӣ
هرگز نخورد داغ دلم آب ناخنی
Он гулбунам ки тарбият боғбон надид
آن گلبنم که تربیت باغبان ندید
намедид коши гӯнаи зардам дар оина
میدید کاش گونه زردم در آینه
Он кас ки рӯй оинаро зрншон надид
آنکس که روی آینه را زرنشان ندید
Коми дилами зи сайри кавокиб раво нашуд
کام دلم ز سیر کواکب روا نشد
Лаби ташнаи файзи оби зи рег равон надид
لب تشنه فیض آب ز ریگ روان ندید