Азон дил аз ғами айём барнаме ояд

ازان دل از غم ایام برنمی‌آید

Ки офтоб май аз ҷом барнаме ояд

که آفتاب می از جام برنمی‌آید

зи зери зулфи баромади Рахш , ки ме гуяд

ز زیر زلف برآمد رخش، که می‌گوید

Ки офтоб , гуҳи шом барнаме ояд ?

که آفتاب، گه شام برنمی‌آید؟

Бикун ба нохуни худ , рӯй доғ ва ном барор

بکن به ناخن خود، روی داغ و نام برآر

Ки бе хароши нигин , ном барнаме ояд

که بی‌خراش نگین، نام برنمی‌آید

Чаҳ шуд ки рашки барад бар ситораи симоб

چه شد که رشک برد بر ستاره سیماب

Дилам ба меҳнати айём барнаме ояд

دلم به محنت ایام برنمی‌آید

Наҷоти хеши зи гардуни мҷу ки сайди асир

نجات خویش ز گردون مجو که صید اسیر

Ба дасту по задан аз дом барнаме ояд

به دست و پا زدن از دام برنمی‌آید

Ба хилваташи лаби соғар , ҳилоли ид бас аст

به خلوتش لب ساغر، هلال عید بس است

Азон муҳим ба лаби бом барнаме ояд

ازان مَهم به لب بام برنمی‌آید

зи лухтҳои ҷигар , ахгараст бар мижа ам

ز لخت‌های جگر، اخگر است بر مژه‌ام

зи шох , миваи ман хом барнаме ояд

ز شاخ، میوه من خام برنمی‌آید

{и баёзи }и талабӣ бо фалак ситеза макун

{بیاض} طلبی با فلک ستیزه مکن

{и баёзи } ба ибром барнаме ояд

{بیاض} به ابرام برنمی‌آید

Ба ком хеш нишастӣ ба базми ғами қудсӣ

به کام خویش نشستی به بزم غم قدسی

Дигар магар ки марои ком барнаме ояд

دگر مگر که مرا کام برنمی‌آید