Гар кунам гиря ба андозаи чашмтар хеш

گر کنم گریه به اندازه چشم تر خویش

Гирад аз ғайрати ман , абр чу дарёи сари хеш

گیرد از غیرت من، ابر چو دریا سر خویش

Бо хаёли ту чу шаби даст дар оғӯш кунам

با خیال تو چو شب دست در آغوش کنم

Субҳ бо меҳри зи як ҷайб барорам сари хеш

صبح با مهر ز یک جیب برآرم سر خویش

То ба кӣ миннати сайёд , чаро чун товус

تا به کی منت صیاد، چرا چون طاووس

Сӯрати ҳалқа домӣ накашӣ бар пари хеш ?

صورت حلقه دامی نکشی بر پر خویش؟

Охир аз паҳлавии дили гашти чароғами равшан

آخر از پهلوی دل گشت چراغم روشن

Ахгарӣ буд маро дар таҳи хокистари хеш

اخگری بود مرا در ته خاکستر خویش

Хишт бардошта буд аз сари хами пери Муғон

خشت برداشته بود از سر خم پیر مغان

Ҷурми ман буд ки дар хӯн наздам соғари хеш

جرم من بود که در خون نزدم ساغر خویش

Тиратар бояд азин ахтари ман , маъзӯрам

تیره‌تر باید ازین اختر من، معذورم

Гар шикоят кунам аз тирагии ахтари хеш

گر شکایت کنم از تیرگی اختر خویش

Гар ба дӯзахи брмш , миннат оташ накушуд

گر به دوزخ برمش، منت آتش نکشد

Дил ки чун лола ба хӯн доғ кунад пайкари хеш

دل که چون لاله به خون داغ کند پیکر خویش

Қудсӣ ар булҳавасии роҳи Зулайхо наздӣ

قدسی ار بوالهوسی راه زلیخا نزدی

Рӯй Юсуф нанамудӣ ба маломатгари хеш

روی یوسف ننمودی به ملامتگر خویش