Туу гашти чаман эй гул , ману кошонаи хеш

تو و گشت چمن ای گل، من و کاشانه خویش

Хотирами сохта чун ҷғд ба вайронаи хеш

خاطرم ساخته چون جغد به ویرانه خویش

Гар қарорат набӯд паҳлавии ман ҷурм ту нест

گر قرارت نبود پهلوی من جرم تو نیست

Шуъла бе тоқатии омухти зи парвонаи хеш

شعله بی‌طاقتی آموخت ز پروانه خویش

Шукри он турра чаҳ гӯйем , ки ҳаргиз наниҳод

شکر آن طره چه گوییم، که هرگز ننهاد

Миннати силсила бар гардани девонаи хеш

منت سلسله بر گردن دیوانه خویش

Қадамӣ ранҷа кун эй дӯст , ки чун мардуми чашм

قدمی رنجه کن ای دوست، که چون مردم چشم

Кардам ороста аз лухти ҷигар , хонаи хеш

کردم آراسته از لخت جگر، خانه خویش

Онкӣ бар зулфи худ аз ноз тағофул дорад

آنکه بر زلف خود از ناز تغافل دارد

Мўбаҳ мӯ ёфта ҳоли дилам аз шонаи хеш

موبه‌مو یافته حال دلم از شانه خویش

Ғарқи хӯн чун варақи лола буд авроқаш

غرق خون چون ورق لاله بود اوراقش

Ҳар китобӣ ки кунам хутбааш афсонаи хеш

هر کتابی که کنم خطبه‌اش افسانه خویش

Нолаи хушки лабонро асарӣ ҳаст , азон

ناله خشک‌لبان را اثری هست، ازان

Қудсӣ ангушт занад бар лаби паймонаи хеш

قدسی انگشت زند بر لب پیمانه خویش