Дуздами зи баси ҳадиси туро аз забони хеш

دزدم ز بس حدیث ترا از زبان خویش

Дорам чу ғунча , меҳри абад бар даҳони хеш

دارم چو غنچه، مهر ابد بر دهان خویش

зи омезиш сабо набӯд ғунчаро гурез

ز آمیزش صبا نبود غنچه را گریز

Булбул ба шиква чанд кушояди забони хеш ?

بلبل به شکوه چند گشاید زبان خویش؟

Дар гулшан орамида рӯм чун насими субҳ

در گلشن آرمیده روم چون نسیم صبح

То андалеб Ром накунад зи ошёни хеш

تا عندلیب رم نکند ز آشیان خویش

Бо онкии об дидаам аз осмони гузашт

با آنکه آب دیده‌ام از آسمان گذشت

Бахтам нишаст дидаи зи хоби гарони хеш

بختم نشست دیده ز خواب گران خویش

Ҳарҷо ки рафтаам , паии худ рафтаам чу бод

هرجا که رفته‌ام، پی خود رُفته‌ام چو باد

Дуздидаам зи дидаи мардуми нишони хеш

دزدیده‌ام ز دیده مردم نشان خویش

Дар манъи хӯни дидаи фишурдам ба дидаи даст

در منع خون دیده فشردم به دیده دست

Андохтам ба дасти худ оташ ба даҳони хеш

انداختم به دست خود آتش به دهان خویش

На барг айш монад маро , на димоғи ғам

نه برگ عیش ماند مرا، نه دماغ غم

Осӯда шуд дилами зи баҳору хазони хеш

آسوده شد دلم ز بهار و خزان خویش