Дилам хӯн шуд чу дидам ҳалқа ҳалқа гашта гесуяш

دلم خون شد چو دیدم حلقه‌حلقه گشته گیسویش

Гумони барадам ки ҳаряки чашми ҳайронии сет бар рӯйиш

گمان بردم که هریک چشم حیرانی‌ست بر رویش

Чу донам ҳар сари мӯяши гирифтор дигар хоҳад

چو دانم هر سر مویش گرفتار دگر خواهد

Сиррӣ дорад дилам чун шона бо ҳар тори гесуяш

سری دارد دلم چون شانه با هر تار گیسویش

Бигирад офтоб эй кош , то равшан шавад чашмам

بگیرد آفتاب ای کاش، تا روشن شود چشمم

Ба хоки афтодае то чанд байнам бар сари кӯяш

به خاک افتاده‌ای تا چند بینم بر سر کویش

Гар уфтад дар раҳаши гул , кўбдми паҳлу , ки ме донам

گر افتد در رهش گل، کوبدم پهلو، که می‌دانم

Чу нақш по нахоҳад шуд ҷудо аз хок , паҳлуяш

چو نقش پا نخواهد شد جدا از خاک، پهلویش

Хаёли ғамзаро заҳмати мадаи гӯи наргиси ҷонон

خیال غمزه را زحمت مده گو نرگس جانان

Ки шуд нохун , харош синаамро ёди абрӯяш

که شد ناخن، خراش سینه‌ام را یاد ابرویش

Тамошо чун тавонам кард қудсии тундхуе ро

تماشا چون توانم کرد قدسی تندخویی را

Ки уфтад сад шикан бар ҳар нигоҳ аз тундии хеш

که افتد صد شکن بر هر نگاه از تندی خویش