Оғиштаам чу пунбаи зи хуноби доғи хеш

آغشته‌ام چو پنبه ز خوناب داغ خویش

Миннати зи шох гул напазирам ба боғи хеш

منت ز شاخ گل نپذیرم به باغ خویش

Чун офтоб бо ҳамаи кас грмхўн мабош

چون آفتاب با همه کس گرمخون مباش

Парвонаро далер макун бар чароғи хеш

پروانه را دلیر مکن بر چراغ خویش

Буии гулами димоғи харошади дарин чаман

بوی گلم دماغ خراشد درین چمن

Дар боғам ва чу ғунча бигирам димоғи хеш

در باغم و چو غنچه بگیرم دماغ خویش

Моро чу кард дастхуши хеши дарди ишқ

ما را چو کرد دستخوش خویش درد عشق

Худ остин занем ба шамъу чароғи хеш

خود آستین زنیم به شمع و چراغ خویش

Айёми гули гузашту шароб тараб намонад

ایام گل گذشت و شراب طرب نماند

Шуд вақти онкӣ пар кунам аз хӯни аёғи хеш

شد وقت آنکه پر کنم از خون ایاغ خویش