То кӣ чу оқилони ғами номӯсу номи хеш ?

تا کی چو عاقلان غم ناموس و نام خویش؟

Маҷнӯн ӯ шӯу зи ҷунуни гири коми хеш

مجنون او شو و ز جنون گیر کام خویش

Дар бихўдӣ на дидаам аз ҳайратаст боз

در بیخودی نه دیده‌ام از حیرت است باز

Чашмам чу гӯши монда ба роҳи паёми хеш

چشمم چو گوش مانده به راه پیام خویش

Моро сириштаанд чу наргиси тиҳии қадаҳ

ما را سرشته‌اند چو نرگس تهی قدح

Ҳаргиз нахурдаем шаробии зи ҷоми хеш

هرگز نخورده‌ایم شرابی ز جام خویش

Ҳайронии дилами зи назарбозӣ ман аст

حیرانی دلم ز نظربازی من است

Чун мурғи нағмаи санҷ , асирам ба доми хеш

چون مرغ نغمه‌سنج، اسیرم به دام خویش

Сад корвони ашк ба манзил рисонда аст

صد کاروان اشک به منزل رسانده است

Чашмам ки барнадошта аз гом , гоми хеш

چشمم که برنداشته از گام، گام خویش

Чун лола , бахти тираи мо ҷузви тан буд

چون لاله، بخت تیره ما جزو تن بود

Наниҳодаем фосила дар субҳу шоми хеш

ننهاده‌ایم فاصله در صبح و شام خویش

Дар ҳайратам ки чун ҳамаи ҷо ҷилва ме кунад

در حیرتم که چون همه جا جلوه می‌کند

Сарвӣ ки по барнадошта аз мақоми хеш

سروی که پا برنداشته از مقام خویش

Ҷавр замонааст мукофоти айши ту

جور زمانه است مکافات عیش تو

Қудсии магари ту хеши кашии интиқоми хеш

قدسی مگر تو خویش کشی انتقام خویش