Ҳастем бо ту бар сари аҳди қадими хеш
هستیم با تو بر سر عهد قدیم خویش
Мо гум накардаем раҳи мустақӣми хеш
ما گم نکردهایم ره مستقیم خویش
Дар бихўдии зи ҷавр ту кардам шикоятӣ
در بیخودی ز جور تو کردم شکایتی
Шармандаам басии зи гуноҳи азими хеш
شرمندهام بسی ز گناه عظیم خویش
Ҳаргиз ба бахти тира худ барнаёмадам
هرگز به بخت تیره خود برنیامدم
Кофар забун мабод ба дасти ғанӣами хеш
کافر زبون مباد به دست غنیم خویش
Гар дайр кард пурсиши мо ёр , айб нест
گر دیر کرد پرسش ما یار، عیب نیست
Бемори ишқ , ноз кашад аз ҳакими хеш
بیمار عشق، ناز کشد از حکیم خویش
Шукри худо ки кӯии харобот манзил аст
شکر خدا که کوی خرابات منزل است
Гар каъбаи раҳи надоди маро дар ҳарими хеш
گر کعبه ره نداد مرا در حریم خویش
Дар ҳайратам ки аз чаҳ марои кишти накҳаташ
در حیرتم که از چه مرا کشت نکهتش
Он гул ки мурда зинда кунад аз шамеми хеш
آن گل که مرده زنده کند از شمیم خویش
Аз мо мадори накҳати пероҳании дареғ
از ما مدار نکهت پیراهنی دریغ
Гул кӣ кунад музоиқае дар насими хеш
گل کی کند مضایقهای در نسیم خویش
Аз қурбу баъд , шукр ва шикоят наме кунам
از قرب و بعد، شکر و شکایت نمیکنم
Шастам дар об , дафтари умеду бими хеш
شستم در آب، دفتر امید و بیم خویش
Зон тавба кардае ки шаробат наме диҳанд
زان توبه کردهای که شرابت نمیدهند
Қудсӣ мабош ғарра ба нафаси салими хеш
قدسی مباش غره به نفس سلیم خویش