Гирами зи дил ба бодияи ғам , суроғи хеш

گیرم ز دل به بادیه غم، سراغ خویش

Бошад чу офтоб , далелами чароғи хеш

باشد چو آفتاب، دلیلم چراغ خویش

Булбул шавад малул , чу гул бӯ кунад касе

بلبل شود ملول، چو گل بو کند کسی

Дар боғ азон чаҳ ғунча бигирам димоғи хеш

در باغ ازان چه غنچه بگیرم دماغ خویش

Дар боғ , моу лолаи зи як хок руста ем

در باغ، ما و لاله ز یک خاک رسته‌ایم

Ҳаргизи ниФкними сиёҳии зи доғи хеш

هرگز نیفکنیم سیاهی ز داغ خویش

Аз доғи дил , зи шикваи бибандади даҳони худ

از داغ دل، ز شکوه ببندد دهان خود

Гар лоларо барем ба гулгашти боғи хеш

گر لاله را بریم به گلگشت باغ خویش

Буи майам зи хеши барад , май чаҳ ҳоҷат аст

بوی می‌ام ز خویش برد، می چه حاجت است

Чун лола башиканам ба насимии аёғи хеш

چون لاله بشکنم به نسیمی ایاغ خویش