Сӯзам ҳамеша аз нафаси оташини хеш

سوزم همیشه از نفس آتشین خویش

Чун шамъ истодаам , аммо ба кини хеш

چون شمع ایستاده‌ام، اما به کین خویش

Зоҳир шавад зи дарди сари эксир созӣ ам

ظاهر شود ز درد سر اکسیر سازی‌ام

Сандал кунам зи бас ки тилло бар ҷабини хеш

صندل کنم ز بس که طلا بر جبین خویش

Аз шавқи доманати ҳамаи тан даст гашта ам

از شوق دامنت همه تن دست گشته‌ام

Чун шамъ май кашами нафас аз остини хеш

چون شمع می‌کشم نفس از آستین خویش

Шӯҳрат ба тозаи сохтан доғ ёфта ам

شهرت به تازه‌ساختن داغ یافته‌ام

Ҳаркас барои номи харошади нигини хеш

هرکس برای نام خراشد نگین خویش

Рӯй турои ман аз ҳамаи каси пеш дида ам

روی ترا من از همه‌کس پیش دیده‌ام

Умедворам аз назари пеши байни хеш

امّیدوارم از نظر پیش‌بین خویش

Аз шарми онкии кӣна чаро пеша карда ам

از شرم آنکه کینه چرا پیشه کرده‌ام

Афшондаам гиреҳ чу арақ бар ҷабини хеш

افشانده‌ام گره چو عرق بر جبین خویش

Бо чаро ба меҳр наёрӣ шабӣ ба рӯз

با چرا به مهر نیاری شبی به روز

Шояд зи рӯзгори бигиреми кини хеш

شاید ز روزگار بگیریم کین خویش

Малики дилам хароб нагардад , ки бе низо

ملک دلم خراب نگردد، که بی‌نزاع

Доғ тарош кашида ба зери нигини хеш

داغ تراش کشیده به زیر نگین خویش

Гар остин ба дидаи расонами шаби фироқ

گر آستین به دیده رسانم شب فراق

Дарёии хӯн равон кунам аз остини хеш

دریای خون روان کنم از آستین خویش

То баргузӣдаем туро аз ҷаҳонён

تا برگزیده‌ایم ترا از جهانیان

Як дам набастаем лаб аз офарини хеш

یک دم نبسته‌ایم لب از آفرین خویش

Дайн , дайни дилбарам буду куфр , куфри ишқ

دین، دین دلبرم بود و کفر، کفر عشق

Ҳаргиз надоштам хабар аз куфру дайни хеш

هرگز نداشتم خبر از کفر و دین خویش