Басӣ чун сояи афтодам ба пои сарви озодаш

بسی چون سایه افتادم به پای سرو آزادش

зи хокам барнаме дорад , намедонам чаҳ афтодаш

ز خاکم برنمی‌دارد، نمی‌دانم چه افتادش

Хушам каз кӯй ӯ қосид чу омад , барнаме гардад

خوشم کز کوی او قاصد چو آمد، برنمی‌گردد

Чу ояд буии гул , натавон ба гулшан пас фиристодаш

چو آید بوی گل، نتوان به گلشن پس فرستادش

Кунад рӯҳи шаҳидони тўФи бсмлгоаҳи сайдӣ ро

کند روح شهیدان طوف بسملگاه صیدی را

Ки бе ҷазби каманди орад ба пои теғ , сайёдаш

که بی جذب کمند آرد به پای تیغ، صیادش

намехоҳам ки як соъат шавад фориғи зи озорам

نمی‌خواهم که یک ساعت شود فارغ ز آزارم

Мабодои дайгарии худро занад бар теғи бедодаш

مبادا دیگری خود را زند بر تیغ بیدادش

Чаҳ бахтаст ин , кигар домони кӯҳ бесутун гардад

چه بخت است این، که گر دامان کوه بیستون گردد

Кафи иқбол хусрав мекашад аз чанги Фарҳодаш

کف اقبال خسرو می‌کشد از چنگ فرهادش

Камӣни бозича аз найранги ишқ инаст қудсӣ ро

کمین بازیچه از نیرنگ عشق این است قدسی را

Ки лаб нагушӯду гӯши олимӣ пар шуд зи фарёдаш

که لب نگشود و گوش عالمی پر شد ز فریادش