Равшан шавад зи дӯди димоғами чароғи файз

روشن شود ز دود دماغم چراغ فیض

Файзаст он қадр , ки надорам димоғи файз

فیض است آنقدر، که ندارم دماغ فیض

Як шохи гули з гул нашавад пок , грдўкўн

یک شاخ گل ز گل نشود پاک، گردوکون

То ҳашар гул баранд ба хирмани зи боғи файз

تا حشر گل برند به خرمن ز باغ فیض

Аз ҳар тарафи даричаи файзии сет бар дилам

از هر طرف دریچه فیضی‌ست بر دلم

Беҳуда аз дар ки кунам ман суроғи файз ?

بیهوده از در که کنم من سراغ فیض؟

Баҳри мураккаби қалами файзи бахши ман

بهر مرکّب قلم فیض بخش من

Овардаанд дӯдаи зи дӯди чароғи файз

آورده‌اند دوده ز دود چراغ فیض

Соқӣ намӯда назри ҳарифон ба базми назм

ساقی نموده نذر حریفان به بزم نظم

Рӯзи азал ки рехта май дар аёғи файз

روز ازل که ریخته می در ایاغ فیض

эй онкии бардаи завқи самоъати зи хештан

ای آنکه برده ذوق سماعت ز خویشتن

Тарсам ки остин бизанӣ бар чароғи файз

ترسم که آستین بزنی بر چراغ فیض

Аз санги коҳилӣ , дар андешаро мабанд

از سنگ کاهلی، در اندیشه را مبند

Қудсӣ дигар мсўзи диламро ба доғи файз

قدسی دگر مسوز دلم را به داغ فیض