Тоза шуд бо шуъла дар базми ту паймонам чу шамъ

تازه شد با شعله در بزم تو پیمانم چو شمع

Шуд чароғи дидаи равшан то ба мижгонам чу шамъ

شد چراغ دیده روشن تا به مژگانم چو شمع

Бас ки гоҳи гиряи бихўди даст бар сар май занам

بس که گاه گریه بیخود دست بر سر می‌زنم

Оташи дил май ҷаҳд аз чашми гирёнам чу шамъ

آتش دل می‌جهد از چشم گریانم چو شمع

Ашки хунинро зи мижгон гар наризам дам бидам

اشک خونین را ز مژگان گر نریزم دم‌بدم

То каф поем дӯди оташи зи мижгонам чу шамъ

تا کف پایم دود آتش ز مژگانم چو شمع

Ҳоли ман берун нишинон фалак ҳам ёфтанд

حال من بیرون‌نشینان فلک هم یافتند

Зонка натавон дошт дар фонӯси пинҳонам чу шамъ

زانکه نتوان داشت در فانوس پنهانم چو شمع

Аз заволи ман , камоли дӯст зоҳир ме шавад

از زوال من، کمال دوست ظاهر می‌شود

Ҳарчӣ коҳед аз бадан , афзуд бар ҷонам чу шамъ

هرچه کاهید از بدن، افزود بر جانم چو شمع

Бас ки гоҳ диданаши дуздами сар аз даҳшат ба ҷайб

بس که گاه دیدنش دزدم سر از دهشت به جیب

Кас надонад ҳалқаи чашм аз гиребонам чу шамъ

کس نداند حلقه چشم از گریبانم چو شمع