Чу соя дар раҳи ишқ аз қафои хештанам

چو سایه در ره عشق از قفای خویشتنم

Басаст Хизри раҳи овози пои хештанам

بس است خضر ره آواز پای خویشتنم

Наме рӯми зи чамани ҳеҷ фасл , он мурғам

نمی‌روم ز چمن هیچ فصل، آن مرغم

Ки гули бирезад ва ман бар вафои хештанам

که گل بریزد و من بر وفای خویشتنم

зи каъбаи мунфаилам , зонка дар ҳарам нагузошт

ز کعبه منفعلم، زانکه در حرم نگذاشت

Ғам батон нафасӣ бо худои хештанам

غم بتان نفسی با خدای خویشتنم

Чаҳ ҳила кард надонам далели роҳи висол

چه حیله کرد ندانم دلیل راه وصال

Ки раҳ тамом шуд ва ман ба ҷои хештанам

که ره تمام شد و من به جای خویشتنم

Маро чу коми диҳӣ , муддаоем аз худ пресс

مرا چو کام دهی، مدعایم از خود پرس

з ман мапурс , ки хасми ризои хештанам

ز من مپرس، که خصم رضای خویشتنم

Надонам аз чаҳ сириштанд пайкарами қудсӣ

ندانم از چه سرشتند پیکرم قدسی

Ки ҳамчуи ҷавҳари ҷон , худ баҳоии хештанам

که همچو جوهر جان، خود بهای خویشتنم