Дилами баҳри қафас парвоз мекард , аз чаман рафтам

دلم بهر قفس پرواز می‌کرد، از چمن رفتم

Фурӯ нагирифт дар ғурбати дилам , сӯй ватан рафтам

فرو نگرفت در غربت دلم، سوی وطن رفتم

Ба ҳиҷру васли ин гулшан , накардам навбари шодӣ

به هجر و وصل این گلشن، نکردم نوبر شادی

Чу ғунчаи тнгдли зодам , чу гули хунин кафан рафтам

چو غنچه تنگدل زادم، چو گل خونین کفن رفتم

зи хомиҳои ман эй шамъ агар афсурда шуд маҷлис

ز خامی‌های من ای شمع اگر افسرده شد مجلس

Ту биншин бо ҳарифон гарм кун суҳбат , ки ман рафтам

تو بنشین با حریفان گرم کن صحبت، که من رفتم

Малолӣ буд агар аз бӯданам дар хотири ёрон

ملالی بود اگر از بودنم در خاطر یاران

Бишорати боди эшонро , ки ман зин анҷуман рафтам

بشارت باد ایشان را، که من زین انجمن رفتم

Ба ҳасрат бо лаби хушк аз канори ҷӯии баргаштам

به حسرت با لب خشک از کنار جوی برگشتم

зи гулшани ноумед аз ҷилваи сарв ва саман рафтам

ز گلشن ناامید از جلوه سرو و سمن رفتم

Надорад ҷузи лаби ҳасрат гузидани баҳрае ошиқ

ندارد جز لب حسرت گزیدن بهره‌ای عاشق

Ба ҳасрати умрҳо дунболи он себ зқн рафтам

به حسرت عمرها دنبال آن سیب ذقن رفتم

Надидам дар чамани он гул ки ман май хостами қудсӣ

ندیدم در چمن آن گل که من می‌خواستم قدسی

Бишорати боди мурғони чаманро каз чаман рафтам

بشارت باد مرغان چمن را کز چمن رفتم