То нашимурд озод , касе баъди ҳалокам

تا نشمرد آزاد، کسی بعد هلاکم

Занҷир ба гардан бисипоред ба хокам

زنجیر به گردن بسپارید به خاکم

Нагузошт ба хоби адамами шевани булбул

نگذاشت به خواب عدمم شیون بلبل

Гул рехта буданд магар бар сари хокам ?

گل ریخته بودند مگر بر سر خاکم؟

Аз кини ту тарсам , на з бе Меҳрии афлок

از کین تو ترسم، نه ز بی‌مهری افلاک

Гар кӣна наҷӯӣ ту , зи афлок чаҳ бокам ?

گر کینه نجویی تو، ز افلاک چه باکم؟

Ғлтм чу сабо дар чамани кӯии ту бар хок

غلتم چو صبا در چمن کوی تو بر خاک

То буи ту ояд чу гул аз хирқаи чокам

تا بوی تو آید چو گل از خرقه چاکم

То лаъли ту олӯда май гашт , зи ғайрат

تا لعل تو آلوده می گشت، ز غیرت

Оғишта ба хӯнаст рагу реша чу токам

آغشته به خون است رگ و ریشه چو تاکم

То ҷо ба чамани сохтам , аз гиряи булбул

تا جا به چمن ساختم، از گریه بلبل

Олӯда ба хӯнаст чу гул , хирқаи чокам

آلوده به خون است چو گل، خرقه چاکم