Чаҳ ҳайрат ,гар ба чашми муҳаррамонаш дар намеоем ?

چه حیرت، گر به چشم محرمانش در نمی‌آیم؟

Сиришки ҳасратам , дар чашми маҳрӯмон буд ҷоем

سرشک حسرتم، در چشم محرومان بود جایم

Ба ёди ҳалқаи зулфаш ба қайд хеш хурсандам

به یاد حلقه زلفش به قید خویش خرسندم

Шавам девона ,гар занҷир бурдоранд аз поем

شوم دیوانه، گر زنجیر بردارند از پایم

Ба саргардоне дидам бурун аз шаҳр , маҷнӯн ро

به سرگردانیی دیدم برون از شهر، مجنون را

Ки то домони рӯзи ҳашар , домангир саҳроем

که تا دامان روز حشر، دامنگیر صحرایم

зи бас маҳрӯмӣам зон шохи гули афзӯда , май тарсам

ز بس محرومی‌ام زان شاخ گل افزوده، می‌ترسم

зи бори ноумедии бишиканад шох таманноем

ز بار ناامیدی بشکند شاخ تمنایم

Ҷавоби номаи кӯ , бо онкигар мурғии пурди сӯяш

جواب نامه کو، با آنکه گر مرغی پرد سویش

براردи зи ошёнаши дӯд , дасти хомаи Фрсоим

برآرد ز آشیانش دود، دست خامه‌فرسایم