Талхаст забон дар даҳан аз талхии комам

تلخ است زبان در دهن از تلخی کامم

Зинҳор ки парҳез кун аз тарзи каломам

زنهار که پرهیز کن از طرز کلامم

То бар сари ман соя мурғӣ нагузорад

تا بر سر من سایه مرغی نگذارد

Хуршед , назари дӯхта бар гӯшаи бомам

خورشید، نظر دوخته بر گوشه بامم

Тории зи сари зулфи туам беш надоданд

تاری ز سر زلف توام بیش ندادند

Чун қатраи хуй , дар бен мӯеи сети мақомам

چون قطره خوی، در بن مویی‌ست مقامم

Дар доираи чашм буд мурғи хаёлат

در دایره چشم بود مرغ خیالت

Озод нагардад дигар ин мурғи зи домам

آزاد نگردد دگر این مرغ ز دامم

Дардо ки зи ҳмсҳбтии зоҳиди худбин

دردا که ز همصحبتی زاهد خودبین

Шуд санги риёи рахнагар шишау ҷомам

شد سنگ ریا رخنه‌گر شیشه و جامم

Оҳистатар ин ҷон ба лабами ой , ки дорад

آهسته‌تر این جان به لبم آی، که دارد

Андешаи пурсиши санами Кебеки хиромам

اندیشه پرسش صنم کبک‌خرامم

Бо рӯй ту назора хуршед нахоҳам

با روی تو نظاره خورشید نخواهم

эй кош буд охири субҳ , аввали шомам

ای کاش بود آخر صبح، اول شامم

Он брҳмнм хонд ва ин шайх , чу қудсӣ

آن برهمنم خواند و این شیخ، چو قدسی

Ман худ хабарам нест казин ҳар ду , кадомам

من خود خبرم نیست کزین هر دو، کدامم