Қисмати нигар ки нӯшам , май аз аёғи мардум

قسمت نگر که نوشم، می از ایاغ مردم

Сӯзад ба маҷлиси мо , шабҳо чароғи мардум

سوزد به مجلس ما، شبها چراغ مردم

Дониста то диламро , сӯзад ба доғи ҳасрат

دانسته تا دلم را، سوزد به داغ حسرت

Ҳар лаҳза ояд аз ман пурсади суроғи мардум

هر لحظه آید از من پرسد سراغ مردم

Чун гул намонда бар тан , аз доғи ҷои доғам

چون گل نمانده بر تن، از داغ جای داغم

Сӯзади магари азин пас , ишқам ба доғи мардум

سوزد مگر ازین پس، عشقم به داغ مردم

Дар ҳифз нола кӯшам , то дардисар набенанд

در حفظ ناله کوشم، تا دردسر نبینند

Бар худ ҷафои писандам , баҳри фироқи мардум

بر خود جفا پسندم، بهر فراغ مردم

Аз дидаҳо аҷаб нест , дузданд агар зи дили хӯн

از دیده‌ها عجب نیست، دزدند اگر ز دل خون

Чинанд кӯдакони гул , пинҳони зи боғи мардум

چینند کودکان گل، پنهان ز باغ مردم

Ҳарҷо дилӣ фурӯзад , бар ҳол мо бисӯзад

هرجا دلی فروزد، بر حال ما بسوزد

Гардад зи шишаи мо , пар май аёғи мардум

گردد ز شیشه ما، پر می ایاغ مردم

Ҳарчанд масти ишқӣ , қудсии чунон нрқсӣ

هرچند مست عشقی، قدسی چنان نرقصی

Каз боди остинат , мерад чароғи мардум

کز باد آستینت، میرد چراغ مردم