Агар давр аз длорои худ уфтам

اگر دور از دلارای خود افتم

Ба дасти табъи худрои худ уфтам

به دست طبع خودرای خود افتم

зи савдои ду олами бози монам

ز سودای دو عالم باز مانم

Замонигар ба савдои худ уфтам

زمانی گر به سودای خود افتم

Шабам гармаст ҷо бар остонат

شبم گرم است جا بر آستانت

Мабод он рӯз , каз ҷои худ уфтам

مباد آن روز، کز جای خود افتم

Нагирад доманамгар хоки Кувайт

نگیرد دامنم گر خاک کویت

Шавам занҷир ва дар пои худ уфтам

شوم زنجیر و در پای خود افتم

Ғарибонро даҳум дар дидаи маъво

غریبان را دهم در دیده ماوا

зи ғурбатгар ба маъвои худ уфтам

ز غربت گر به ماوای خود افتم

Таманнои фалак онаст қудсӣ

تمنای فلک آن است قدسی

Ки ман давр аз таманнои худ уфтам

که من دور از تمنای خود افتم