Ман тираи дилу нуровашони шуълаи оҳам

من تیره‌دل و نورفشان شعله آهم

Дорад шаби маҳтоби зи пай , рӯзи сиёҳам

دارد شب مهتاب ز پی، روز سیاهم

Ғам мекашадам , хоҳи ватан , хоҳи ғарибӣ

غم می‌کشدم، خواه وطن، خواه غریبی

Ҳарҷо ки рӯм , рӯзӣ барқаст гиёҳам

هرجا که روم، روزی برق است گیاهم

Бар ҳар сари роҳӣ ки ту як бори гузаштӣ

بر هر سر راهی که تو یک بار گذشتی

Чун нақши қадам , то ба абади чашм ба роҳам

چون نقش قدم، تا به ابد چشم به راهم

Рӯзӣ ки маро рафт сари зулфи ту аз даст

روزی که مرا رفت سر زلف تو از دست

Хандид фалак бар ман ва бар бахти сиёҳам

خندید فلک بر من و بر بخت سیاهم

Бар ҳарчӣ фикандам назар , олӯда ба хӯн шуд

بر هرچه فکندم نظر، آلوده به خون شد

Хӯни гашти зи ҳамхонагии ашк , нигоҳам

خون گشت ز همخانگی اشک، نگاهم

Қудсии манам он кофари осӣ ки ба дӯзах

قدسی منم آن کافر عاصی که به دوزخ

Оташи арақ олӯда шуд аз шарми гуноҳам

آتش عرق‌آلوده شد از شرم گناهم