Карда то ишқи ту чун нақши қадами помолам

کرده تا عشق تو چون نقش قدم پامالم

Ҳеҷ кас нест ки ҳасрат нахурд бар ҳолам

هیچ‌کس نیست که حسرت نخورد بر حالم

Дар биёбони бало , гӯи мадад Хизр мабош

در بیابان بلا، گو مدد خضر مباش

Ғам ба ҳрсў ки рӯм , меравад аз дунболам

غم به هرسو که روم، می‌رود از دنبالم

Чашм , муштоқу ҳаёи қуфл забон ме гардад

چشم، مشتاق و حیا قفل زبان می‌گردد

Сад сухан дар дилу пеши ту зи ҳасрати лолам

صد سخن در دل و پیش تو ز حسرت لالم

Хории ишқи чунонам зи назарҳо афканд

خواری عشق چنانم ز نظرها افکند

Ки дар ойӣна наёяд ба назар , тимсолам

که در آیینه نیاید به نظر، تمثالم

Чун ниҳолӣ ки мувофиқ фитадаш обу ҳаво

چون نهالی که موافق فتدش آب و هوا

Ҳаст дар ишқ ба аз сол дигар , ҳар солим

هست در عشق به از سال دگر، هر سالم

Ман маҷнӯн чу ба саҳрои рӯм аз шаҳр , оянд

من مجنون چو به صحرا روم از شهر، آیند

Оҳӯон то дар дарвоза ба истиқболам

آهوان تا در دروازه به استقبالم

Шамъро рақси намояди тапиши парвона

شمع را رقص نماید تپش پروانه

Ошнои коши з бегона бипурсад ҳолам

آشنا کاش ز بیگانه بپرسد حالم

Қайди ҷовид , марои қӯт парвоз диҳад

قید جاوید، مرا قوت پرواز دهد

Тарсами уфтами зи ҳаво , гар бигушое болам

ترسم افتم ز هوا، گر بگشایی بالم

Накунад ҳамтеми иқболи сӯии бахти баланд

نکند همتم اقبال سوی بخت بلند

Варна пастӣ набӯд қоидаи иқболам

ورنه پستی نبود قاعده اقبالم

На чу ҷам ҷом шиносам , на чу Хизри оби ҳаёт

نه چو جم جام شناسم، نه چو خضر آب حیات

Карда хунобаи кашӣ аз ҳамаи фориғи болам

کرده خونابه‌کشی از همه فارغ‌بالم

Қудсӣ аз нола мотам задагон ёбам файз

قدسی از ناله ماتم‌زدگان یابم فیض

Ҳаргиз аз ҷои набарди замзамаи иқболам

هرگز از جا نبرد زمزمه اقبالم