Чу дарди ишқ ту кард ошнои хештанам

چو درد عشق تو کرد آشنای خویشتنم

Ғамат чаро нахурд ғам барои хештанам

غمت چرا نخورد غم برای خویشتنم

Дилам чаҳ ёфта дар кӯчаи парешоне ?

دلم چه یافته در کوچه پریشانی؟

Ки май баради ҳамаи умр аз қафои хештанам

که می‌برد همه عمر از قفای خویشتنم

Марои киришмаи дигар фиреб дод эй гул

مرا کرشمه دیگر فریب داد ای گل

Ба ранг ва бӯ наравад дили зи ҷои хештанам

به رنگ و بو نرود دل ز جای خویشتنم

Чу дил ки қатра хӯнаст ва хӯн хӯрд доим

چو دل که قطره خون است و خون خورد دایم

Яке шудам ба ғам ва худ ғизои хештанам

یکی شدم به غم و خود غذای خویشتنم

зи бас ки кард алоҷ ва надошт суди маро

ز بس که کرد علاج و نداشت سود مرا

Табиб кард хаҷал аз давои хештанам

طبیب کرد خجل از دوای خویشتنم

зи ишқ , гирд ҷунун нест бар ҷабини дилам

ز عشق، گرد جنون نیست بر جبین دلم

Ки кард чашми хирад , тўтёии хештанам

که کرد چشم خرد، توتیای خویشتنم

Ба ман зи дӯстӣ ?ут шуд ҷаҳони чунон душман

به من ز دوستی‌ات شد جهان چنان دشمن

Ки дар ҳароси зи банди қабои хештанам

که در هراس ز بند قبای خویشتنم

Шудаи сети паии сипари роҳи ишқ то поем

شده‌ست پی سپر راه عشق تا پایم

Буд чу нақши қадам , рух ба пои хештанам

بود چو نقش قدم، رخ به پای خویشتنم

Барои гашти чамани музтариби ним чу насим

برای گشت چمن مضطرب نیم چو نسیم

Чу шуълаи рақси кунон дар ҳавои хештанам

چو شعله رقص‌کنان در هوای خویشتنم

Ним ба айби кас аз айби хештани машғӯл

نیم به عیب کس از عیب خویشتن مشغول

Тамоми хораму махсӯси пои хештанам

تمام خارم و مخصوص پای خویشتنم