То шуд забони гиреҳ чу ҷарас , бар фиғон задем

تا شد زبان گره چو جرس، بر فغان زدیم

Гуё барои нолаи гиреҳ бар забон задем

گویا برای ناله گره بر زبان زدیم

Ранги шикаста , фоли муҳаббат буд , азон

رنگ شکسته، فال محبت بود، ازان

Хирман чу гул ба нияти бод хазон задем

خرمن چو گل به نیت باد خزان زدیم

Аз ҳар сиррӣ , чу кӯҳ , садое баланд шуд

از هر سری، چو کوه، صدایی بلند شد

Ангушти шиква бар лаби кун ва макон задем

انگشت شکوه بر لب کون و مکان زدیم

Ғайр аз ҳадиси мутриб ва май ҳарчӣ хонда шуд

غیر از حدیث مطرب و می هرچه خوانده شد

Дар ҳолати мутолиааш бар карон задем

در حالت مطالعه‌اش بر کران زدیم

То дигарон ҳунар нишморанд айби мо

تا دیگران هنر نشمارند عیب ما

Доман ба айби ҷӯии худ бар миён задем

دامن به عیب‌جویی خود بر میان زدیم

Дар кӯии ёр , умр ба афсона сар шуд

در کوی یار، عمر به افسانه سر شد

То қуфли хоб бар мижа посбон задем

تا قفل خواب بر مژه پاسبان زدیم

Ҳаргиз ба ишқ , нолаи мо ин асар надошт

هرگز به عشق، ناله ما این اثر نداشت

Тирӣ чу кӯдакон ба ғалат бар нишон задем

تیری چو کودکان به غلط بر نشان زدیم

Шасти оби дидаи нақши иморати зи рӯзгор

شست آب دیده نقش عمارت ز روزگار

Нақш дигар бар оби дарин хокдон задем

نقش دگر بر آب درین خاکدان زدیم

Хӯрдем бодаи куҳан аз дасти нўхтӣ

خوردیم باده کهن از دست نوخطی

Оташи зи рашк дар дили пер ва ҷавон задем

آتش ز رشک در دل پیر و جوان زدیم

Қудсии з бе нишонеи худ чун занем лоф ?

قدسی ز بی‌نشانی خود چون زنیم لاف؟

Бар синаи меҳри доғи зи баҳр нишон задем

بر سینه مهر داغ ز بهر نشان زدیم