Ҳайронам аз афсурдагӣ , дар кору бори хештан

حیرانم از افسردگی، در کار و بار خویشتن

Кӯи ишқ то оташи занам , дар рӯзгори хештан

کو عشق تا آتش زنم، در روزگار خویشتن

Гуфтам мабодои баъди ман , малик касе гардад ғамат

گفتم مبادا بعد من، ملک کسی گردد غمت

То байъи бастам , кардамаш вақфи мазори хештан

تا بیع بستم، کردمش وقف مزار خویشتن

Дар маҳфили рӯҳонӣон , гардад зи мӯи борӣктар

در محفل روحانیان، گردد ز مو باریکتر

То нағмае берун кашад , мутриби зи тори хештан

تا نغمه‌ای بیرون کشد، مطرب ز تار خویشتن

Бо онкии умрам дар чаман , дар пои гулбун сарф шуд

با آنکه عمرم در چمن، در پای گلبن صرف شد

Ҳаргиз надидам то манам , гул дар канори хештан

هرگز ندیدم تا منم، گل در کنار خویشتن

Ин уқда каз дили ғунчаро багушӯд , кӣ будӣ чунон

این عقده کز دل غنچه را بگشود، کی بودی چنان

Гар аз дили булбул , сабо рафтӣ ғубори хештан

گر از دل بلبل، صبا رفتی غبار خویشتن

Умрам намешуд сарфи худ ,гар зуд меомад ғамат

عمرم نمی‌شد صرف خود، گر زود می‌آمد غمت

Бар шох чун монад гулӣ , гардад нисори хештан

بر شاخ چون ماند گلی، گردد نثار خویشتن

Бихўди шабӣ май хостам , гирдам ба гирди кӯй ӯ

بیخود شبی می‌خواستم، گردم به گرد کوی او

Ҳарҷо назари андохтам , гаштами дучори хештан

هرجا نظر انداختم، گشتم دچار خویشتن

Гар фасли гули ҷустами хазон , маъзӯри дор эй боғбон

گر فصل گل جستم خزان، معذور دار ای باغبان

Ман ошиқам , бардоштами чашм аз баҳори хештан

من عاشقم، برداشتم چشم از بهار خویشتن

Ҳайфаст ҷуз бар барги гул , ҷавлони саманди ноз ро

حیف است جز بر برگ گل، جولان سمند ناز را

Хорам , ба даври афкани маро аз раҳгузори хештан

خارم، به دور افکن مرا از رهگذار خویشتن

Рӯзӣ ки чун гулбун , батон , майли гул афшонӣ кунанд

روزی که چون گلبن، بتان، میل گل‌افشانی کنند

Аз пораи дил пар кунам , ман ҳам канори хештан

از پاره دل پر کنم، من هم کنار خویشتن