зи мӯи заъифи терм аз ғами миён касе

ز مو ضعیف‌ترم از غم میان کسی

Ба ҳеҷ қонеъам аз ҳасрати даҳон касе

به هیچ قانعم از حسرت دهان کسی

Худоиро мададӣ , то кӣ аз шиканҷаи ҳиҷр

خدای را مددی، تا کی از شکنجه هجر

Чу шамъ , тоб хӯрд мағзи устихон касе

چو شمع، تاب خورد مغز استخوان کسی

Серум ба саҷдаи гардун фурӯ наме ояд

سرم به سجده گردون فرو نمی‌آید

Рухи ниёзи ману хоки остон касе

رخ نیاز من و خاک آستان کسی

Ҳадиси меҳр ту ояд чу бар забон , чаҳ аҷаб

حدیث مهر تو آید چو بر زبان، چه عجب

Агар чу шамъи ҷаҳди оташ аз забон касе

اگر چو شمع جهد آتش از زبان کسی

Назар ба ғунча кунӣ бо тиҳии дилӣ , чаҳ кунад

نظر به غنچه کنی با تهی دلی، چه کند

Чугар лола нашавад доғ , меҳрбон касе ?

چو گر لاله نشود داغ، مهربان کسی؟

На хори ғунча ба дастам , на доғи лола ба дил

نه خار غنچه به دستم، نه داغ لاله به دل

Нашуд ки брхўрм аз боғу бӯстон касе

نشد که برخورم از باغ و بوستان کسی

Зиҳии ситораи қудсӣ , ки дӯши дидаи азу

زهی ستاره قدسی، که دوش دیده ازو

Ҳазор лутф ки нагузашта дар гумон касе

هزار لطف که نگذشته در گمان کسی