Ҳазор ҳайф ки дар бӯстони раъное

هزار حیف که در بوستان رعنایی

Шарики накҳат гул шуд насим ҳарҷое

شریک نکهت گل شد نسیم هرجایی

Ба чашми мурғи чаман , доғи санг бар паҳлу

به چشم مرغ چمن، داغ سنگ بر پهلو

Нкўтрст бар сари гули зи тамошое

نکوترست بر سر گل ز تماشایی

Намонад аз мижаи маҳрӯм , дидаи соғар

نماند از مژه محروم، دیده ساغر

Кунад чу ҳасани тамоми ту , маҷлиси ороӣ

کند چو حسن تمام تو، مجلس‌آرایی

Ҳзорбори фузун озмудаам дил ро

هزاربار فزون آزموده‌ام دل را

намекунад нафасӣ бе батон шикебе

نمی‌کند نفسی بی بتان شکیبایی

Батон шаҳр ниҳоданд доғ бар дили ман

بتان شهر نهادند داغ بر دل من

Чу лола нест марои доғи сина , саҳройӣ

چو لاله نیست مرا داغ سینه، صحرایی

Ба офтоби пас аз субҳи каси напардозад

به آفتاب پس از صبح کس نپردازد

зи хонаи пештар аз субҳ агар буруни ое

ز خانه پیشتر از صبح اگر برون آیی

Паёми ман ҳамаи шаби нола май барад ба дараш

پیام من همه شب ناله می‌برد به درش

Чаҳ эҳтиёҷи паии нома , хомаи Фрсоиӣ ?

چه احتیاج پی نامه، خامه فرسایی؟

Рафиқ ман нашавад ғайри ғам касе қудсӣ

رفیق من نشود غیر غم کسی قدسی

Куҷост ғам ки ба ҷони омадами зи танҳоӣ

کجاست غم که به جان آمدم ز تنهایی