намекунам дар бӯстон бо андалебони шеванӣ
میکنم در بوستان با عندلیبان شیونی
Варна гулро кӣ писанд уфтад навой чун манӣ
ورنه گل را کی پسند افتد نوای چون منی
То дами мурдани фиғонам дар ҳавои як гул аст
تا دم مردن فغانم در هوای یک گل است
Нестам булбул ки бошам ҳар нафас дар гулшанӣ
نیستم بلبل که باشم هر نفس در گلشنی
Ту накӯномӣ ва ман бадному мардуми айби ҷӯ
تو نکونامی و من بدنام و مردم عیبجو
Ҳамраҳе айбаст айб , аз чун туе бо чун манӣ
همرهی عیب است عیب، از چون تویی با چون منی
Бихўдм дорад , агар як қатра ,гар як соғараст
بیخودم دارد، اگر یک قطره، گر یک ساغرست
Дил чу сӯзад , хоҳ аз як шуъла , хоҳ аз гулханӣ
دل چو سوزد، خواه از یک شعله، خواه از گلخنی
Сабри онам кӯ , ки шоми ҳиҷри гирами гӯшае ?
صبر آنم کو، که شام هجر گیرم گوشهای؟
Дасти онам кӯ , ки субҳи васли гирами доманӣ ?
دست آنم کو، که صبح وصل گیرم دامنی؟
Юсуфи ман буии пероҳани з ман дорад дареғ
یوسف من بوی پیراهن ز من دارد دریغ
Пери канъон варна бӯе ёфт аз пероҳанӣ
پیر کنعان ورنه بویی یافت از پیراهنی