Чун саропои ҳамаро ҳаст ба савдоаши сиррӣ

چون سراپا همه را هست به سوداش سری

Сад кмрўори сарин баста ба мӯии камарӣ

صد کمروار سرین بسته به موی کمری

ё хаёли рухи худро пай дилҳо бифирист

یا خیال رخ خود را پی دلها بفرست

ё чу ойӣна ба рӯй ҳама бигушоӣ дарӣ

یا چو آیینه به روی همه بگشای دری

Айши мо хуш ки дарин боғи тасаллӣ шуда ем

عیش ما خوش که درین باغ تسلی شده‌ایم

Чун гулу лола ба чоки дилу доғи ҷгарӣ

چون گل و لاله به چاک دل و داغ جگری

Ман ҳам умед ба шамшер ту дорам , то кӣ

من هم امید به شمشیر تو دارم، تا کی

Ҳамчуи марҳами кашами озори зи захми дгарӣ ?

همچو مرهم کشم آزار ز زخم دگری؟

Камараши бардаи диламро зи миёни руху зулф

کمرش برده دلم را ز میان رخ و زلف

Мӯии зулф ва мижа доғанд зи мӯии камарӣ

موی زلف و مژه داغند ز موی کمری

Нафасами сӯхта чун лола ба дил , гиря куҷост

نفسم سوخته چون لاله به دل، گریه کجاست

Ки зарураст лаби хушки маро , чашм тарӣ

که ضرورست لب خشک مرا، چشم تری

Манишин бе нафаси гарм , ки дар мазраъи ишқ

منشین بی نفس گرم، که در مزرع عشق

Коми сад хирмани умеди براردи шарарӣ

کام صد خرمن امید برآرد شرری

Рафт чун наргисами айём ба кӯрӣ ки маро

رفت چون نرگسم ایام به کوری که مرا

Муддат умр наярзед ба мади назарӣ

مدت عمر نیرزید به مد نظری

Лои хамро чу қадаҳ ҷамъ кунам дар таҳи чашм

لای خم را چو قدح جمع کنم در ته چشم

Ки хабар медиҳад ин сандалам аз дардисарӣ

که خبر می‌دهد این صندلم از دردسری

Кардаам хоки ду олам ба сари хеш ва ҳануз

کرده‌ام خاک دو عالم به سر خویش و هنوز

Нанашаста сети ғуборам ба дили раҳгузарӣ

ننشسته‌ست غبارم به دل رهگذری

Хори он бодия дар дидаи ман боди тамом

خار آن بادیه در دیده من باد تمام

Ки зи шавқи каф пое нахулд дар ҷгарӣ

که ز شوق کف پایی نخلد در جگری